Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Baka patay na rin ako pagsapit ng umaga.
Dahil sa planong nuclear attack ng North Korea,
nagkagulo ang buong mundo.
Dati ay hindi tunay ang mga pagbabanta nila,
pero ngayon ay parang totoo na.
Maaring ginusto ko rin itong mangyari.
Mas maiging mamatay na lang sa magulong mundong ito.
Kaya taimtim akong nagdasal na sana ay bumagsak ang nuke pagsapit ng umaga.
Kahit gaano katindi ang kagustuhan mong mabuhay, mamamatay ka lang din.
Lahat tayo ay may katapusan.
Ibang bagay ang maraming salapi, pero ang baril sa Korea?
Hindi ko alam kung paano ako magsisimula, para paniwalaan mo ako,
ngunit, walong oras ang nakalipas, ako ay…
ako ay nasa normal na kalagayan.
Nagtratrabaho ako sa isang pangit na kompanya na may nakakaawang sahod.
Araw-araw ay nabubuhay, at halos kinakaya na lang.
At dahil alam kong ito na ang huling gabi ko sa mundong ito,
nagpasya akong lumabas.
Sa kauna-unahang pagkakataon, nag-bleach ako ng buhok.
Nagsuot ng Rolex na relo at Chrome Hearts na singsing.
Paanong nabibili ng isang manggagawa lamang ang mga mamahaling bagay na ito?
Mga peke ang mga ito.
Pero itong vinyl ay tunay. Ito ang tanging libangan ko.
Bakit klasikong musika mula sa vinyl ng Rolling Stones?
Ang halaga ng isa sa mga awit nila ay kasingmahal ng pelikulang ito.
Walang pera. Buwisit.
Ang bawat paghinga ay mula sa pamimilit, pag-aalala at depresyon.
At sigurado akong ang kamatayan lang ang sagot para mawala ang sakit na ito.
Kung hindi, 'di na sana ako naisilang, pero wala akong magagawa roon.
Hindi ako takot sa kamatayan.
Kung kaya kong mamatay nang 'di nasasaktan, gagawin ko ito ngayon din.
Baka bukas ng umaga ko makakamit ang kahilingan ko.
Ang madalas na dahilan ng panic attack ay ang maraming mga tao sa lugar na 'to,
pero ang ganoong kahungkagan ay napaparamdam sa akin ng agoraphobia.
Iniisip ko na sana ay matapos na ito sa pagsapit ng umaga,
at ang lahat ay ginagawa ang nais nilang gawin sa huling gabi.
Nasaan ka?
Seryoso ka?
Nandito na ako.
Saan?
Sasabay?
Sige, bilisan mo.
Nagpasya akong mag-club kasama ang mga kaibigan ko.
At makakilala ng isang babaeng gaya ko mag-isip,
at makisiping sa kaniya hanggang sa bumagsak ang nuke.
Pero may dapat muna akong gawin.
GUMISING KA
Buwisit.
Gusto ko malaman kung magugustuhan ba ng mga babae ang bagong hitsura ko.
Kaya nilakasan ko ang loob ko upang subukan ito.
Kinakabahan ako.
Pasensya na,
gusto ko ng serbesya, puwede ba?
Hindi puwede.
Biro lang. Halika.
Ah, okay.
Yeon-ju?
Medyo lasing na siya. Sana ayos lang sa iyo.
Oo naman.
Ayos ka lang ba?
Ano 'yon?
Parang lasing ka na.
'Di ako lasing.
Talaga ba.
Nagpapanggap lang akong lasing para pauwiin na niya ako.
Pero kapani-paniwala ka kanina sa washroom.
Pasensya na, nabigla ba kita?
Hindi naman, nagulat lang ako.
Ilang taon ka na?
Ako ay 38 na ngayong taon.
Huwag kang magsinungaling sa akin, ilang taon ka na?
Laging nagkakamali ang mga tao, pero 38 na talaga ako.
Kung gayon, apat na taon lang ang agwat natin?
Apat na taon lang?
Noong ikaw ay high school, ako naman ay nasa middle school.
Kung gayon, nagkasabay tayo sa elementarya.
Gano'n ba?
Sa tingin ko nga.
Oo naman.
Bakit nag-iisa ka sa ganitong araw?
Alam mo na…
Ayokong umuwi sa bahay nang mag-isa.
Kaya naghanap ka ng babaeng makakasama?
Bakit?
Malapit na? Sige.
Papunta na rin ako.
Aalis ka na?
Ayaw kong umalis, pero kailangan.
Babae ba 'yan?
Hindi. Wala akong babae. Mga kaibigan ko 'yon.
Hindi ba puwedeng dito ka na lang?
Gusto kong dumito na lang, pero kailangan kong umalis.
Maaari bang makuha ko ang numero mo?
Gano'n na lang?
Paaalisin ko ang mga kaibigan ko at tatawagan kita.
Hindi. Ngayon o hindi kailanman.
Ayaw ko talagang umalis…
010-80…
80…
Akin na nga, ako na ang gagawa.
Gumana nga.
Ano ang pangalan mo?
Yeon-ju, ikaw?
Wow, Yeon-ju?
Pangarap kong gawin 'yon.
Pangarap mong gawin kasama ako?
Ako?
Kasama ako?
Ano? Ang ibig kong sabihin…
Hindi sa gano'n.
Ako si Yoo-bin.
- Yoo- bin? - Hindi bagay sa akin?
Hindi, maganda nga ito.
Maganda ang pangalan at ang puso.
Tawagan mo ako, siguro.
Tatawag talaga ako.
Sumagot ka ha?
Sumagot ka.
Magkano?
Umalis ka na.
Ano kamo?
Bibilhan kita ng serbesa,
tawagan mo ang numerong ito ng mga alas-kuwatro.
At payayamanin kita.
Alas-kuwatro. Nakuha mo?
Manloloko ka ba?
Nakakatawa ka.
Aalis na ako.
Ang cute niya.
Mukhang maganda ang pakiramdam ko ngayon.
Mukhang magiging maganda ang gabing ito.
Walang hiya ka, Yoo-bin!
Ang angas ng bagong buhok mo.
Parang dayap ang buhok niya.
Kung hindi ngayon, kailan pa ako magpapa-bleach ng buhok?
- Tama. - Oo.
Sa tingin ko, parang hindi totoo 'yon.
Ilang beses nang nagbanta ang North nang pagpapasabog ng nukes noon.
Totoo na ito ngayon.
Nakahanda na ang mga Amerikano.
At ikaw, gusto mong magpunta sa club?
Pero sumama ka pa rin?
Oo.
Iniisip ko kung may tao ngayon sa club.
Baguhan ka talaga.
Ang gabing tulad ngayon ay isa sa pinakamalupit na gabi.
Iniisip nilang lahat na, "Ito na ang huling gabi", at magsisilabasan sila.
Sinisigurado ko, magpapakasaya tayo ngayong gabi! Isandaang porsyento!
- Inom na! - Tagay!
- Tagay!
Ito na.
Aalis din ako.
Sige, galingan niyo pare.
Salamat sa paghihintay.
Anong… Uy, pare.
Alam ko, 'di ba?
Walang hiya kang gago ka.
Ikaw, pangit ka!
Ang hangal na ito, heto na naman siya…
Anong nangyayari?
- Tingnan mo ang maangas na 'to. - Ano ba pare.
Hoy.
Takbo.
Hulihin sila!
Tumabi kayo!
Bakit kayo nakipag-away?
Ang dami nila!
Punyeta.
Nabulilyaso tayo dahil sa 'yo.
Ano na?
Umuwi na lang tayo.
Tumigil ka nga. Hindi pa malalim ang gabi.
Bumalik tayo sa club.
Lagot tayo kapag bumalik tayo, nakita mo ba kung gaano sila karami?
Ganito na lang, pumunta tayo sa Seoul.
Pumunta kayong dalawa at uuwi na ako.
Parang gago…
Ano ba ang problema mo?
Bakit sumama ka pa, gago?
Hindi talaga maganda ang pakiramdam ko.
At masyado nang gabi.
Gabi na? Tingnan mo 'to.
Nasa atin ang lahat ng oras, tanga.
Ginawa mo na lang din 'yan sa buhok mo, lubos-lubusin mo na.
Hayaan mo na. Tara na.
Ayaw ko. Kayo na lang.
Ayaw mo?
Gago ka!
May nakuha ako!
Anong nakuha mo?
Habang nakikipag-away kayo,
may nakuha akong numero ng babae.
Ngayon mo lang sinabi sa amin? Patingin nga!
Ang laging sinasabi sa akin ng nanay ko,
anuman ang gawin mo, dapat ay sigurado ka.
May silbi naman pala siya. Anong nangyari?
Pinadalhan ko silang lahat ng mensahe na iniimbitahan silang uminom.
Ayos!
Isa lang ang kailangan nating ipain.
Ang isa sa kanila ay gustong makipagkita.
Ano ang sabi?
Gusto niyang uminom.
Uminom?
Ang sukat niya.
Ang kagaya mong kumag ay hindi makatitingin sa kaniya.
Hangal, bakit ka padadalhan ng mensahe ng babaeng iyan?
Umalis ka na, may kaibigan siyang kasama. Kaya kami ni Yoo-bin ay…
Tara na.
Sandali lang pare.
Seryoso? Gano'n kaganda?
- Sobrang ganda! - Sobrang ganda!
- Ang angas! - Ang angas!
Taxi!
Yoo-bin, tara na.
Ano? Saan tayo pupunta?
Bilisan mo!
Sandali.
Pumasok ka na. Gago, ang sabi mo ay may sakit ka.
Yoo-bin, umuwi ka na at magpahinga.
Mga taksil kayo!
Ingatan mo siya.
Uminom ka ng Tylenol at matulog.
Gago!
Sandali, $5 lang ito.
Sa iyo na ang sukli.
Umalis ka na.
Sir, puwede bang bumalik kayo?
- Ano? - Dali.
Bakit…
Alis.
Ano?
Ang sabi ko, alis, gago!
Sus…
Hindi mo kailangang magmura.
Nasaan ba ako?
Hello?
Telepono ba ito ni Kyung-ah?
Oo, sino ito?
Si Yoo-bin ito, nagkakilala tayo sa club kanina.
Yoo-bin!
Tatawagan pa lang sana kita.
- Nasa club ka pa ba? - Nawala ko ang phone ko kanina…
- Hindi kita masiyadong marinig. - Aalis na ako.
Saan tayo magkikita?
Alam mo ang Subway?
Subway?
'Yong nasa intersection ng club.
Parang nakita ko kanina sa daan.
- Magkita na lang tayo roon. - Kailan?
Sa loob ng sampung minuto?
Sige, aalis na ako agad.
Sige, sampung minuto sa Subway.
- Sige. - Okay!
Tulad ng sa pelikula,
parang tanga man pakinggan, pero iyon ang totoo.
Minsan ang tunay na buhay ay tulad ng isang pelikula,
mukhang pinapalad ako sa daang patungo sa kamatayan,
at hindi pa roon nagtatapos iyon.
Biglang ang dami kong naiisip.
Nang makita ko ang pera ay gusto ko pang mabuhay, ang baril ay gusto kong mamatay.
Wala na ako sa tamang huwisyo, at hindi ko alam kung swerte ako.
Ito ang unang eksena.
Ganito ko nakuha ang pera at baril
at nagpasya akong lustayin itong lahat
bago pa ito maging abo bukas ng umaga.
Kahit pa umuulan ng limpak-limpak na pera,
wala naman akong panahon para ubusin ito.
Bakit hindi man lang pinaabot ng isang buwan o isang linggo?
Halimbawang hindi matuloy ang pagbagsak ng nuke,
nagpasiya akong itago ang pera sa isang lugar na walang makakakita.
Naloko na.
Nabulag ako sa salapi at nalimutan ko na si Kyung-ah.
Mahirap mang paniwalaan, pero siya ang unang kumausap sa akin.
Nawala niya ang pitaka niya at nanghihiram siya ng $30.
Binigyan ko siya ng $50 dahil maganda siya.
Ang sabi niya ay ipadadala na lang niya sa bahay ko ang pera
at tinanong ang numero ko.
Kaysa magbayad, ang sabi ko ay uminom na lang kami kasama ng mga kaibigan ko.
Ang sabi niya ay nakakapagod 'yon, at dapat ay kaming dalawa na lang.
Mahirap isipin ang sitwasyong ito.
Kaya hindi ko manlang siya mabanggit sa mga kaibigan ko.
Ayokong panoorin ang pagsikat ng araw na umiinom kasama ang mga kaibigan ko.
Pasensya na mga kaibigan.
Kyung-ah.
Hindi ba kay Kyung-ah ang teleponong ito?
Kaibigan niya ito.
Gano'n ba? Maaari bang pakibigay sa kaniya?
Masyado na siyang lasing para sumagot.
Sigurado akong hindi pa siya lasing.
Lasing na lasing na siya,
kung kani-kanino na siya nakikiinom.
Nakikiinom?
Hindi…
Saan ba kayo magkikita?
Sa harap ng Subway.
Sandali, papunta na ako.
Sige, ano?
Hello?
Nakakainis.
Dahil pupunta si Kyung-ah, hindi ako makaalis.
Naiintriga ako sa kaibigan niya.
Ikaw ang kaibigan ni Kyung-ah.
Nag-usap kayo na magkita sa labas ng club, tama?
Gagang 'yon, sabi niya ay uuwi na siya.
Lasing na lasing na ba siya?
Matapos makiinom kung kani-kanino, malabo naman kung hindi.
Ang sabi niya ay tapos na siyang uminom nang huling pagkikita namin.
Ang inosente mo naman, Yoo-bin.
Hindi ako makapaniwalang naririnig ko ito sa isang munting babae.
"Munting babae"? Sinubukan mo ngang makisiping sa tulad ko.
Kailan?
Hindi ba ito ang dahilan kaya pinaalis mo ang mga kaibigan mo?
Isa siyang baliw. Magpasalamat ka at hindi kayo nagkita.
Ano ang gagawin mo ngayon?
Sayang naman kung uuwi lang ako ng ganitong oras.
Pupunta na lang ako sa tahimik na bar at iinom.
Nakita kita sa club kanina.
Nahihiya siyang umamin kanina na gusto niya ako,
dahil kamukha ko ang gitaristang gusto niya.
Sabi ko sa kaniya na pangarap kong maging isang sikat na gitarista,
at nais niyang makita akong tumugtog at nagtanong kung kukuha kami ng kwarto.
Tila kakaiba ang pakiramdam, pero lahat ng gusto ko ay nangyayari ngayong gabi.
Bigla niya akong tinanong kung ano ang tipo ko,
at sabi ko, mas gusto ko ang matangkad at inosenteng babae na gaya niya.
Naisip kong ayaw ko siyang umalis.
Ibinigay ko na ang lahat.
Ilang taon ka na ba?
Natatakot ka ba na wala pa ako sa tamang gulang?
Hindi naman sa gano'n.
Ni hindi natin alam ang pangalan ng isa't isa.
Ako si Yoo-ra at nasa tamang edad na ako, kaya huwag kang mag-alala.
Yoo-ra? Yoo-ra…
Maghuhugas lang ako.
Gano'n na lang 'yon?
Ano ba ang iniisip mo?
Ang lagkit kasi kapag nagpawis ka.
Oo naman.
Pakibaba mo naman ang zipper.
Sige.
Babalik ako.
Sige.
Ano ba 'yan?
Ano ba ang nangyayari?
Hello?
Pasensya na, naghintay ka ba?
Anong nangyayari? Nasa club ka pa ba?
Kanina pa ako umalis.
Bakit ka natagalan?
Sinabi ko na, nawala ang telepono ko at pinaalis ko ang kaibigan ko.
Kaibigan?
'Yong may gitara. Nasaan ka ba?
Nasa internet café.
Internet café? Bakit ang tahimik?
Nasa washroom ako.
Kaya pala tahimik.
Ikaw, nasaan ka?
Sa harap ng Subway.
Ano?
Aling internet café ba ang tinutukoy mo?
Malapit lang din sa Subway.
Sino 'yan?
Nanay ko.
Bakit gulat na gulat ka?
Yoo-ra, mukhang may problema ako.
Bakit? Ano 'yon?
Akala ng nanay ko ay nasa labas pa ako.
Tapos?
Anong "Tapos?" Pagdadabugan niya ako ng pinto.
Iisipin niyang kakaiba ang kinikilos ko.
Bakit mo ibinaba kaagad ang telepono?
Sagutin mo.
Hindi, maghihinala siya dahil sobrang tahimik.
Isang albularya ang nanay ko.
Sagutin mo na, hindi ako magsasalita.
Ano ba ang problema ng gagong ito?
Ano iyon?
Ipinapaalam ko sa kaniya na nagka-cardio ako.
- Naubusan ako ng sigarilyo. - Gusto mo bang bumili ako?
Hindi, ako na lang.
Tatawagan ko siya sa labas.
- Yoo- bin. - Ano?
Noon, hindi ako naging mabuting babae,
pero mapalad akong makakilala ng isang perpektong lalaki bago mamatay.
Hindi ako mabuting lalaki.
Ano?
Paano ba ito, marumi akong tao.
Bakit?
Dahil isang linggo ko nang hindi hinuhugasan ang buhok ko.
May isang buwan akong 'di naligo.
Gano'n ba?
Puwede bang…
maghugas ka muna habang wala ako?
- Yoo- bin. - Bakit?
Gusto ko ng sorbetes.
Sorbetes? Anong klase?
Kahit ano, bahala ka na.
Kahit ano, sige.
- Yoo- bin. - Bakit?
Bakit pakiramdam ko ay hindi ka na babalik?
Bakit mo naman iniisip 'yan?
Hindi naman talaga ako madaling makuha.
Hindi ko lang alam itago ang tunay kong nararamdaman.
Gusto talaga kita, kaya sinabi ko ang nararamdaman ko.
Kung hindi ka babalik, masasaktan talaga ako.
Kaya kung hindi mo ako gusto, o kung hindi ka na babalik,
sabihin mo sa akin ang totoo, ayos lang sa akin.
Hindi naman sa gano'n.
Sige, naniniwala ako sa 'yo.
Sige.
Uy, Kyung-ah!
Malapit na ako, sandali lang.
Kyung-ah!
Kanina ka pa ba naghihintay?
Pauwi na sana ako sa loob ng apat na minuto.
Pasensya na.
Parang may sumagot sa huling tawag mo.
Sumagot?
Si Myung-sook ba ang sumagot?
Myung-sook?
'Yong kaibigan ko na sinasabi ko, 'yong may gitara.
Ah, Myung-sook.
Kilala mo siya?
Hindi, paano ko siya makikilala?
Ano na ang gagawin natin?
Bakit ba sobrang pagod ako ngayon?
Parang ang dami kong ginawa, kahit hindi naman.
Sobrang pagod.
Ang lamig at gabi na,
sa motel na lang ba tayo at iinom?
Ano'ng tingin mo sa akin?
Hindi naman sa gano'n,
gawain ko lang na kumuha ng silid sa motel at uminom.
Ayokong umiinom sa maraming tao.
Pero ngayon lang tayo nagkakilala, at hindi pa sa isang hotel…
Sige na.
Taxi!
Aalis ka na?
Ano ba? Kailangan ba nating magdasal?
Uminom muna tayo at pag-isipan ito.
Lasing ka na nga kanina, iinom ka pa ulit?
Hindi naman ako lasing. Ano ang ibig mong sabihin?
Ang ibig kong sabihin...
Sigurado ka bang hindi ka lasing sa club kanina?
Sinong may sabi?
Wala naman. Naisip ko lang. Mukhang hindi ka nga nakainom.
Nakainom naman.
Pero kahit gaano karami ang inumin ko, hindi ako nalalasing.
Tara na.
Halika na, dito tayo.
Sa tingin ko, sarado na ang mga bar…
Tagay!
Isa pa.
Sige.
Puwede ba akong magtanong?
- Sige. - Totoo ba 'yan?
Ito? Oo.
Ang angas.
Ano ang minamaneho mo?
Nasira ang kotse ko, kaya pinagawa ko muna.
Ano nga ang minamaneho mo?
Mercedes.
E Class?
Hindi, S.
Ang ganda siguro ng trabaho mo, ano ba ang trabaho mo?
May maliit akong negosyo.
Anong uri ng negosyo?
Astrolohiya.
Astrolohiya?
Wala na tayong natitirang oras.
Babagsak na ang nuke bukas?
100%.
Lagot tayo.
Masyado akong makasalanan kaya sa impyerno ako pupunta.
Nasa impyerno na tayo.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Sa totoo lang, gaano ba kahirap mabuhay rito?
Araw-araw na lang ay pahirap.
Parehas lang tayong makasalanan kaya parang impyerno na ang buhay natin dito.
Babae ba 'yan?
Wala akong babae. Kaibigan ko lang ito.
May kaibigan din akong tumatawag sa akin.
Sandali lang.
Myung-sook, nasaan ka? Kaaalis mo lang.
Motel.
Motel?
Sandali.
Sino ang kasama mo?
'Yong small-time na stock trader sa unang silid?
Baliw ka ba? Bakit ako sasama sa gagong 'yon sa isang motel?
Bakit? Mukhang interesado siya sa 'yo.
At ikaw? Nakaalis ka na yata sa club.
Hindi kita nakita, kaya umalis na ako.
Nasaan ka?
Nandito lang.
May nakasalubong akong kaibigan, kaya uminom kami.
Pupuntahan kita.
Gusto mong pumunta rito?
Oo, may sasabihin ako sa 'yo.
May kasama akong kaibigan. Ayos lang ba?
Ayos lang. Nasaan ka ba?
Sa bar kung saan nagparty si Jung-hee.
Sige, papunta na ako.
Sige.
Saan ka pupunta?
- Ano? - Saan?
Sa washroom lang.
Pupunta ang kaibigan ko.
Ayos lang ba?
Kapag nagtanong siya, huwag mong sabihing nagkakilala tayo sa club, ha?
Hindi naman.
Babalik ako…
Bilisan mo.
Naku po. Mag-isip ka…
Uy, Kyung-ah.
Halika rito.
Naisip kong, kayo na lang ng kaibigan mo ang magkita,
at tawagan mo ako kapag umalis na siya.
Pupunta muna ako sa malapit na internet cafe.
Aalis ka na? Sandali.
Diyan ka na lang. Huwag ka nang lumapit.
Bakit pa? Aalis din siya kaagad.
Hindi lang ako komportable.
Ang totoo ay may social phobia ako.
Paano ka nakarating sa club kung gano'n?
Hinatak lang ako ng mga kaibigan ko…
Paluin kita, eh.
Umalis ka na.
Pasensya na.
Galit ka ba?
Hindi naman, para saan?
Buwisit. Hindi nga.
Sige.
Kung 'di ka komportable, umalis ka na. Tatawagan kita mamaya.
Pasensya ka na. Tatawagan kita.
Ang bilis 'non.
Nasaan ang sorbetes ko?
Lalabas na ako para bumili.
- Gago. - Magkakilala kayo?
Paano?
Paano kayo nagkakilala?
Ganito kasi…
nang tatawagan na kita,
ang ibig kong sabihin ay tinawagan kita,
nasa harap na ako ng Subway,
at si Yoo-ra ang sumagot.
Yoo-ra?
Ikaw? Grabe.
Bakit mo sinagot ang tawag?
Bakit mo iniwan ang phone mo at nakiinom kung kani-kanino?
Nakiinom ka…
Importante pa ba 'yon? Bakit ka nakipagkita sa kaniya?
Tayo dapat ang magkikita, 'di ba?
- Oo. - Bakit ka nakipagkita sa kaniya?
Lasing ka na kasi…
Lasing? Ako?
- Sinabi mo 'yon sa kaniya? - Oo.
- Bakit? - Ano naman sa 'yo?
Ang sabi mo ay uuwi ka na pero nakipagkita ka sa kaniya.
Bakit ka nagsinungaling?
Sinabi mo rin 'yon sa kaniya?
Ayos, ako pala ang gaga rito.
- Hindi naman… - Manahimik ka.
Hoy! Huwag mong sigawan si Yoo-bin.
Nagsiping ba kayo?
- Hindi… - Muntik na, kung hindi ka tumawag.
Nang tumawag ako, nasa motel ka at wala sa internet café?
Nang sinabi mong tumawag ang nanay mo, si Kyung-ah pala 'yon?
Sabi ko ay maging tapat ka kung hindi ka na babalik.
Bakit ka nagsinungaling?
Hangal ka ba?
Halata naman na iniwan ka niya para pumunta rito.
Nalilibugan siya sa akin.
Paano mo nasabi 'yan…
- Gano'n ba? - Hindi ako nalilibugan...
Dito ka muna.
Ang saya natin oh!
Bakit ba sarado ang lahat ng mga club ngayon?
Ano ang ginagawa mo?
Ang sabi mo ay mas gusto mo ako kaysa sa kaniya.
Anong… Hoy, Yoo-bin!
Kumusta kayo.
Anong ginagawa mo rito, gago?
Ako…
'Di ba may sakit ka?
Bumuti ang pakiramdam ko pagkainom ng Tylenol.
Tingnan mo ang gagong 'to.
'Di mo ba nakitang nag-uusap kami?
Siya 'yon, mula sa club.
Iniwan niya tayo para makisiping sa babae.
Kaya naman pala bigla siyang nagkasakit.
Sumagot ka ngayon din!
Anong nangyayari rito?
Ang galing ng gagong ito.
Sumagot ka. Wala ka man lang bang sasabihin?
Ano 'yon?
Yoo-bin!
Ano ang ginawa ng gagong 'yon?
- Hindi ko alam, sumigaw siya at tumakbo. - Grabe.
Kaibigan mo ba siya?
Nagdrodroga ba kayo?
- Hindi. - Oo, sabog ako ngayon.
- Nagsisinungaling siya. - Mga baliw.
Hindi. Pakiusap, sandali.
Sana ay maging maganda ang gabi mo.
Siraulo talaga siya.
Siguro ay galit na galit ka.
Alis.
Sige aalis ako, pero ang mga inumin dito…
Ang sabi ko, umalis ka!
Ngayon din.
Honey!
Nakakasakal.
Akala ko ay mamamatay na ako sa panic disorder kapag nanatili pa ako.
Kaya gusto kong mabuhay.
Kaysa mamatay nang malubha, mas nanaisin kong mabuhay.
Parang hindi totoo ang lahat ng ito.
Habang nauubos ang oras, wala akong mapuntahan.
Bigla kong naalala si Yeon-ju.
Napaisip ako kung masyado na bang gabi para tawagan siya,
pero tinawagan ko na rin, para malaman kung puwede pa.
Sa ngayon, tinanggal ko na ang ideya ng pagkuha ng babae,
at marahil ay mas mabuti ang maupo sa isang live café nang mag-isa,
habang nakikinig ng blues at umiinom ng pinakamahal na alak
at harapin ang kamatayan habang nalulunod sa emosyon.
Kapag umapaw na ang saya,
babarilin ko ang sarili ko. Gaano karomantiko iyon?
Ang mahalaga, hindi ito walang saysay na kamatayan.
Sarado kami ngayon. Pasensya na.
Gano'n ba?
Sandali lang.
Ikaw ba si Montana?
Montana?
Siya nga si Montana!
Sana ay sinabi mo kaagad.
Samahan mo kami.
Maupo ka rito.
Montana, natutuwa kaming makilala ka.
Dahil ito ang unang pagkakataong pagtitipon natin,
magpakilala tayo sa isa't isa.
Sa ngalan ng katarungan, parurusahan kita!
Ako ang Sailor ni Sailor Moon.
Paikot tayo.
Ako si Diana.
Ako si J.
Ako si Convoy.
Hindi Con Boy. Ito ay may V.
Ako si Pink Panda.
Hindi panther, kundi panda.
Ang ID ko ay Melani.
Kahit na ito ang unang pagtitipon ng grupo natin,
maraming hindi nakarating at nagdahilan.
Gusto kong makita nang personal si Montana.
Ako rin.
Nagpapasalamat ako na pumunta ka kahit gabi na.
Pinag-uusapan namin ngayon ang sinulat mo.
Sabi ni Pink Panda, siya ang pangunahing tagahanga mo.
Montana, ano ang sakit mo?
- Sakit? - Oo.
'Wag ka nang mahiya. Puwede mong sabihin sa amin.
Nagpasya kaming ibahagi ang lahat.
- Sabihin mo sa amin. - Ayos lang 'yan.
May mild case ako ng amnesia.
May bipolar disorder ako.
Panic disorder naman sa akin.
Panic…
Hindi ako makatulog.
Lagi akong inaatake ng unknown anxiety.
May anger management issue ako, kaunti lang.
Montana, ikaw ba?
Ang pagtitipong ito ay para sa mga taong may sakit.
Megalomania, tama?
Ako? Megalomania?
Naniniwala ka bang babagsak na ang nuke bukas?
Oo, babagsak na 'yon.
Sa loob ng ilang oras, patay na tayong lahat.
Sana ay totoo ang sinasabi mo.
Para makatulog na ako.
- Tama, insomnia. - Oo.
Ano ang tingin ninyo sa lahat ng ito?
Sang-ayon ako kay Montana.
Kahit na mababa ang tsansa na mangyari iyon.
50-50 naman sa akin.
Marami pa akong ibang gagawin,
kaya hindi ko iniisip ang hinaharap.
Walang mangyayari bukas.
Paano kayo nakasisiguro?
Paano ka nakasisiguro na mamamatay tayong lahat?
Lahat naman ng tao ay mamamatay.
Tumawa ka ba?
Ano? Hindi ako tumawa…
Gago ka, tumawa ka!
Hindi.
Ano ba itong mood swing?
Oo, anger management.
- Kumalma ka. - Oo.
Ikaw, honey?
"Honey"? Talaga?
Punyeta!
Huwag mo akong tatawagin ng ganiyan!
- "Punyeta"? - Oo, punyeta.
Hindi mo ako kilala, anak ka ng puta!
- Anong itinawag mo sa akin? - Anak ng puta!
Kumalma kayo.
Tumahimik ka, putang ina mo! Papatayin kita!
Para saan 'yon?
Nasa puwesto ko siya at ninerbyos ako.
Kalmado na ako ngayon.
Ayos lang ba si Sailor?
Nahimatay ba siya?
Malala na 'to. Hindi siya humihinga.
Paano siya namatay sa isang suntok lang?
Uy, gumising ka!
Tumawag kayo ng 911!
Ako na.
Ayos ka lang ba?
- Umalis na tayo rito. - Ano?
Natumba ka.
Nasaan ako?
Sandali.
Ang daming weirdo…
- Yoo- bin? - Ano?
Ikaw si Yoo-bin 'di ba?
Sino…
Noong mga bata pa tayo, nagpupunta ang mga pamilya natin sa Gangwon.
Gangwon?
Nawala ka, kaya hinanap kita.
Gangwon…
Su-kyung?
Ikaw si Su-kyung?
Naalala mo ang pangalan ko?
Ayos lang ba ang mga magulang mo?
Ayos lang sila.
Nagbabalik ang mga alaala matapos kitang makita.
Ako rin.
Bakit ka pumunta sa pagtitipon?
Hindi ka si Montana.
Iinom sana ako. Nagulat na lang ako.
Iinom kang mag-isa sa isang live café?
Para kang matanda.
Matanda na talaga ako.
Ikaw? Bakit kasama mo ang mga baliw na 'yon?
Kahit saan ka naman magpunta, puno ng mga baliw ang mundo.
Tama.
Kasal ka na?
Hindi pa.
Kinasal ka na?
At nakipagdiborsyo.
Gano'n pala.
Mga anak?
Wala.
Ayos 'yan.
'Di naman ako nagsisi sa kasal at diborsyo.
Ano ba ang trabaho mo?
Sa talyer ako nagtratrabaho.
Talyer?
Oo.
Nagkukumpuni ka ng mga sirang gulong at iba pa?
At ikaw?
Hindi ba mahilig ka sa musika?
Sa opisina lang.
Naalala mo bang sinabi mong gusto mo ako noong mga bata tayo?
Ako?
Oo.
Ang sabi mo ay gusto mo ako.
Kailan?
Baka nagkakamali ka?
Naghalikan pa nga tayo.
Anong ibig mong sabihin?
Wala pa akong nahalikang babae sa buong buhay ko.
Hindi nga.
'Yon ang unang halik ko sa isang lalaki.
Siya ang unang minahal ko.
Hindi ko alam kung pag-ibig na 'yon noon,
pero habang naaalala ko, pag-ibig nga talaga 'yon.
Nalimutan ko na sa tinagal-tagal, pero nagbalik lahat ngayon.
Parang sasabog ang puso ko.
Ang weird lang.
Kailan ulit tayo magkikita?
Hindi ko alam kung magkikita pa tayo.
Sa tingin mo ba ay babagsak talaga ang nuke?
Ang sabi mo, mamamatay rin tayo sa huli, anuman ang mangyari.
Oo, iyan ang totoo.
Hindi, mabubuhay pa rin tayo anuman ang mangyari.
Isang bagong araw ang magsisimula kahit na bumagsak ang nuke.
Gusto mo bang mabuhay?
Ayaw ko. Gusto kong mamatay.
Pero anong magagawa ko? Kailangan kong mabuhay.
Mga $20,000 rin 'yan.
Kunin mo na ito at 'wag ka nang mag-ayos ng mga sirang gulong.
Ano ka ba.
Sige na.
Pustahan tayo.
Ang sabi mo, mabubuhay tayong lahat bukas
kaya ibalik mo sa akin 'yan kapag nagkita ulit tayo.
Kalokohan 'yan, kalimutan mo na.
Naku.
Palusot mo lang 'yan para makita ulit ako.
Kung tama ka, ano naman ang maibibigay ko?
Mahirap lang ako.
Kung tama ako, nasa kabilang buhay na tayo.
Hindi mo na ako kailangang bayaran.
Itakbo mo na 'yan.
Tama ka.
Desperado akong mamatay,
pero gusto kong mabuhay at makita ulit si Su-kyung.
Mabuhay tayo at magkita ulit.
Sige.
Gusto ko 'yon.
Pero wala nang oras.
Napaisip ako kung paano ko pa gugugulin ang natitira kong oras, at may ideya ako.
Dumating na sa merkado ang pinirmahang gitara ni Shin Joong-hyun.
Masyadong mahal 'yon noon.
Pero mayroon na akong higit sa sapat.
Hello?
Salamat sa Diyos.
Puwede pa bang bilhin ang gitara ni Shin Joong-hyun?
- Ang gitara? - Oo.
Natutuwa akong makita ka. Pasensya na sa pagtawag nang sobrang gabi.
Para sa dagdag na $5,000, walang problema roon.
- Baby, inaantok na ako. - Ito ba 'yon?
Sabi nang matulog ka na lang, bakit ka pa sumama?
Takot akong mag-isa.
Paano mo nakuha ito?
Ito? Ang nangyari ay…
Ninakaw mo ito, baby.
Ninakaw mo?
Nagbibiro lang siya.
Hindi.
Pero ang sabi niya ay ninakaw mo ito.
Talaga ba?
Oo, ninakaw ko.
Biro lang!
'Di ba ako puwedeng magbiro?
Binigay ito ng kapatid ko sa akin.
Nabigla ako.
Kukunin mo ba?
Babayaran na kita.
$5,000 at isa pang $5,000.
$10,000 na 'yan, at ang ipinangako kong $5,000 na dagdag.
Maraming salamat.
Salamat.
Sandali lang.
Puwede mo bang ibenta sa akin ang kotse mo?
Ang saya ng may pera.
Kapag may pera ka, mabibili mo ang lahat. Makakarating ka kahit saan.
Kung ganito araw-araw, ayoko pang mamatay.
Napapaisip ka siguro kung bakit ako bumili ng gitara bago mamatay.
Ang pangarap ko ay maging musikero.
Gusto kong umawit sa mga kalye.
Iniisip ko kung saan ako puwedeng magtanghal,
at napagpasyahan kong gawin ito sa east sea.
Mararating ko ito, pagsikat ng araw.
Sa tingin ko ay romantiko
na nagtatanghal ako sa buhanginan at tanggapin ang tadhana sa pagsikat ng araw.
'Yon ang perpektong kamatayan.
Nakatanggap ako ng tawag mula kay Kyung-ah.
Nagdalawang-isip ako sandali kung sasagutin ko ito.
Hello?
Yoo-bin, ayos ka lang ba? Pasensya ka na kanina.
Pasensya na rin.
Puwede ba tayong magkita ulit?
Paano si Myung-sook?
Umuwi na siya.
Nandito ako sa Daehan Market,
sa likod lang ng bar.
Hindi ako makakarating.
Bakit?
May sasabihin ako sa 'yo.
Ano naman?
Kailangang sabihin ko nang harapan.
Hindi ito magtatagal.
Nariyan na ako ng limang minuto.
Sige, maghihintay ako. Bilisan mo.
Hindi ko gustong gawin ito, pero nagpasya akong makipagkita sa kaniya
Grabe. Nagpapakipot pa?
Tinanong ba niya ako?
Oo.
Kailangan mo pa bang gawin ito?
Ano ba ang problema mo?
Malapit ka na, Yoo-bin?
Nakausap ko na siya. Papunta na siya.
Mga limang minuto siguro?
Pupuntahan na kita.
Sige.
Babalik ako.
Huwag na nating gawin ito.
Ang cute mo. "'Huwag na nating gawin ito."
Bakit hindi ka magsalita?
Pasensya na.
Bakit hindi ka bumalik?
Dahil…
Hindi sasama ang loob ko, pakiusap magsabi ka ng totoo.
Ang weird kasi sa motel, at kasinungalingan lang ang lahat.
Hindi ko alam. Parang nakakatakot.
Bakit mo naman naisip 'yon?
'Yong mga marka mo sa likod…
Akala mo ay may AIDS ako?
Hindi naman sa gano'n.
Hindi ako puta.
Allergic reaction lang 'yon kapag ninenerbyos ako.
Myung-sook, pasensya ka na. Baliw na siguro ako.
Myung-sook…
'Wag kang pupunta rito.
Hello? Myung-sook?
Myung-sook.
Takbo!
Pare!
Alis na.
Bilis. Alis na!
Ang bilis n'yang tumakbo. Balewala rin.
Gising ka na?
Tingnan mo ang mukha mo. Anong nangyari?
May tawag akong natanggap. May nahimatay raw na lalaki.
May tumawag sa 'yo?
Dahil sa business card na binigay ko sa 'yo.
Buti at kinuha mo.
Dinala mo ako rito?
Hindi.
Binayaran ko ang tumawag na dalhin ka rito.
Salamat.
'Yon lang ang makukuha ko?
Ako ang nagligtas sa 'yo.
Ano ang…
Ang cute!
'Yong maleta...
'Yong pera?
'Di ba galing 'yan sa lalaking nasa bar kanina?
Sabi ko sa 'yo, payayamanin kita, 'di ba?
Oo.
Sumama ka sa akin.
Matatapos na rin naman ang bansang ito.
Sa perang 'yan, makakapagsimula tayong muli.
Saan?
Kahit saan, kailangan nating mabuhay.
Ayaw ko pang mamatay.
Kahit saan, maaari tayong magpunta?
Oo, may nakahandang bangka sa Incheon.
Kailangan muna nating makipagkita kay Mr. Jung.
Sino si Mr. Jung?
Isa siyang broker.
Tara na.
Bilis.
Dali.
Ano 'yan?
Ang gulo na ng lahat.
May harang. Hindi tayo makakapasok.
Anong gagawin natin?
Manigarilyo tayo at maglalakad.
Hindi naman malayo 'yon dito.
Natatakot ka?
Hindi.
Kumusta naman ako?
Ano iyon?
Kumusta ako, bilang isang babae?
Kaakit-akit ka.
Cute.
Kasal ka na?
Hindi pa.
May nobya?
Wala.
Ayos na 'yon.
Hindi ba siya dapat ang kasama mong aalis?
Oo, kaso masiyado siyang marahas.
Natatakot ako sa kaniya.
Nasaan na siya?
Baka nasa impyerno na.
Sandali.
Huwag kang mag-alala. Magtiwala ka sa akin.
Tara na.
Sige na.
Ito ang…
Ano ito?
Wala lang.
Huli na siya.
Dito tayo makikipagkita sa broker?
Mayayari tayo.
Ano 'yan?
Ano kamo?
Akala mo ay hindi ko malalaman kung makikipagkita ka kay G. Jung
nang hindi ko nalalaman?
Nasaan siya?
Hindi pa huli para magbago ang isip mo, sumama ka sa akin.
Baliw ka ba?
Dahil ba sa kaniya?
Ayos lang ako. Sabihin mong sasama ka sa kaniya.
Sa likod ka lang.
Iyon nga. Siya ang problema.
Magbabago ba ang isip mo kung papatayin ko siya?
Buwisit!
Patayin mo na rin ako.
Ano ba ang problema mo?
Mamatay na lang ako kaysa sumama sa 'yo.
Sigurado ka ba?
Alam mong hindi ako eksaherada.
Binibini, gusto kong mabuhay…
Alam kong hindi ka eksaherada.
Baril, baril!
May baril siya!
Binibini!
Hindi!
Ito ba?
Dinala mo ko rito?
Pinaalis ako ni Mi-jung.
Mi-jung?
Nakita mo siya kanina. 'Yong madam sa bar.
Panaginip lang 'yon.
Tingnan mo ang mukha mo. May mga pasa ka.
Sandali.
Malinaw ang buong araw…
Sa huli, hinihintay ko lang na matapos si Yeon-ju sa trabaho.
Kung alam ko lang ito, nanatili na lang ako sa bar.
Bakit maling numero ang binigay mo?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Tinawagan ko ito pero walang sumasagot.
Ano'ng sinasabi mo? Wala akong natanggap na tawag.
Ano ba.
Huwag kang magsinungaling.
Tingnan mo.
- Patingin nga. - Tinawagan kita.
Hala.
Maling numero ang naibigay ko.
- Pasensya na, Yoo- bin. - Ayos lang.
Pero siguro ay tadhanang magkita tayo ulit nang ganito.
Akala ko ay maling numero ang ibinigay mo para lokohin ako.
Kung hindi kita gusto, hindi na kita dadalhin dito.
Talaga?
Bahay ko ito.
Hindi ako makapaniwala.
Paanong gusto ng isang hottie na gawin ang kahit ano kasama ko?
Ano 'yon?
Wala nang oras.
Para sa?
Para mamatay tayo.
Oo nga.
Sayang.
Mas maganda sana kung maaga tayong nagkakilala.
- Yoo- bin. - Ano?
Ang pag-iisip sa kamatayan…
ay nakakatakot,
at nakakalibog.
Ano?
Ilang beses ko nang sinubukang patayin ang sarili ko.
Lagi akong nabibigo, pero hindi na ngayon.
Para akong baliw, 'di ba?
Hindi naman. Gano'n din ako.
- Talaga? - Oo.
Ilang beses ko na ring sinubukang magpakamatay.
- Seryoso? - Oo.
Sa pagpunta sa trabaho, gusto kong makakilala ng taong gaya ko mag-isip,
at makipagsiping nang maraming beses at mamatay.
Napakaromantiko n'on!
Ikaw din? Ako rin!
Ano 'yan?
I-duct tape natin ang mga kamay natin,
at hiwain ang mga pulso natin na parang naghihiwa ng cake.
Hoy!
'Di ba? Hindi mo kayang gawin.
Ano ka ba…
Magandang ideya 'yan,
pero mapanganib.
Tumalon na lang kaya tayo sa bubong?
Hindi tama.
Paano kung mabuhay ka? Magiging pilay ka lang.
Mga gamot na pampatulog?
Mas malala ang epekto kapag hindi umubra.
Mali lahat 'yan.
Anong gagawin natin? May ideya ka?
Ano pa bang iisipin mo? Mamamatay naman tayong lahat sa nuke.
Paano kung walang nuke?
Mamamatay ka pa rin bang kasama ako?
Patayin natin ang isa't isa gamit ito.
Hoy!
Yoo-bin, kapag bumaril ako nang ganito,
mamamatay tayong dalawa, tama?
Oo.
Nalilibugan ako.
Ako rin. Nalilibugan ako.
Pero may kailangan muna tayong gawin.
Kailangang linisin natin ang silid na ito.
Gusto mo bang gawin 'yon?
Ang ano?
- Gawin na natin. - Ano?
Gusto kong makipagtalik.
Uy, sandali!
Huwag tayong magmadali.
Uy, tumigil ka!
Bakit?
Kailangan muna nating…
Sandali!
Pasensya na.
Kailangan nating maghanda sa pagkamatay.
- Maghanda? - Oo.
Sandali…
Kailangan nating gumawa ng habilin.
At ang larawan natin sa burol, 'yon ang kailangan natin.
Kailangan ba natin 'yon?
Hindi naman para sa libing,
pero gusto kong makuhanan ng litrato ang huling sandali ng buhay ako.
Paano pa tayo magpapakuha ng litrato sa oras na 'to?
May nakita akong photo booth sa malapit.
Ang talino mo talaga.
Bilisan natin.
Yoo-bin, magpakuha tayo ng litrato at magpakamatay.
Ang saya ko!
Mababaliw ako sa saya!
Ang tagal kong pinangarap ang sandaling ito.
Masaya ka rin ba?
Oo naman, masaya ako.
Ang ganda.
Gusto mo bang makita ang dagat?
Ngayon na?
Naisip ko lang.
Masayang makita ito bago mamatay.
Paano tayo pupunta roon sa oras na ito?
Magta-taxi?
May kotse ako.
Ipinarada ko ang kotse ko sa malapit. Kukunin ko lang.
- Yoo- bin. - Bakit?
Hindi naman nagbago ang isip mo, tama?
Hindi, sa tingin ko…
sa tingin ko ay magandang mamatay habang pinanonood ang pagsikat ng araw.
Sige.
Babalik ako.
Akin na ang baril.
Ang baril?
Ang baril.
Mahal kita.
Oo, ako rin.
Babalik din ako agad.
Biglang nag-alala ang aking diwa.
Totoo ang mga emosyon niya.
Ako rin naman, pero habang iniisip ko ang pagpapakamatay, kinakabahan ako.
Salamat. Nagpapasalamat talaga ako.
Salamat at buhay pa ako.
Mahabaging Buddha, nawa'y maging mapayapa ang kanyang kaluluwa.
Nawala na ang kinang ng salapi.
Gusto ko na lang mabuhay.
Gusto ko na lang mabuhay nang mabuti.
Tila kasinungalingan, pero nakita ko na naman si Su-kyung.
Parang namalikmata ako habang nawawala sa disyerto
at naghahanap ng oasis.
Parang isang panaginip, yumanig ang lupa at nakita ko ang unang minahal ko.
Parang totoo ang panaginip na ito,
pero mahirap takasan.
Aalis ka?
Oo.
Wala na akong sigarilyo.
Sige.
Balik ka, ha.
May kailangan ka ba?
Sorbetes.
Sorbetes?
Bakit ganyan ka makatingin sa akin?
Anong sorbetes?
Kahit ano.
Sige.
Yoo-bin.
Parang may kakaiba sa pakiramdam ko.
Bakit?
Para bang…
hindi na kita makikitang muli.
Hindi. Babalik ako kaagad.
Hindi ko siya maaaring iwan.
Hindi masama ang loob ko sa pagkawala ng lahat,
maliban kay Su-kyung.
Kung aalis ako sa sandaling ito, tila mawawalan ako ng buhay kahit buhay pa ako.
Kung may bukas pa, ayokong mabuhay nang ganito.
Wala na si Su-kyung.
Para bang hindi naman talaga siya umiral.
Bago pa bumagsak ang nuke, lahat ng mayroon ako ay naglaho.
Ang gitara, ang baril, ang pera,
at kahit si Su-kyung.
Lahat sila ay guniguni ng aking isipan.
Ang sarap sa pakiramdam na wala kang pag-aari.
Sinabi sa akin ni Yeon-ju ang ideya ng kamatayan
at sinabi naman sa akin ni Su-kyung ang ideya ng buhay.
Nasa magkaibang panig sina Yeon-ju at Su-kyung
at ginulo ako nito,
ngunit sa huli, ginusto kong mabuhay.
Puwede ba akong mabuhay na lang?
Umaasa ako na ang lahat ng nangyari ngayong gabi ay isa lamang panaginip.
Su-kyung.
Ayokong mamatay.
Huwag kang masyadong mag-alala.
Kung mamatay man tayo, magpapatuloy tayong mabuhay.
Gaya ng Mobius strip.
Sa buhay na ito at sa kabilang buhay.
At sa susunod pang buhay.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Chad Marcelino