Opuściłyśmy hotel dawno temu.
Źle się czuję.
Jest tak po każdej ucieczce.
Od pytań boli mnie głowa.
Dokąd płyniemy?
Do nowego hotelu.
Spodoba ci się, skarbie.
Raj, do którego można dotrzeć tylko łodzią.
Mają tam lekarza. Powiedział, że może cię wyleczyć.
Spójrz.
Patrz, skarbie. To prawdziwy raj.
Dlaczego nie mamy domu?
Zawsze musimy uciekać.
Wiesz, że ciągle nas ścigają.
Dużo o tym myślę, Matko.
O czym?
A gdybyśmy miały dom?
Gdybyśmy nie mieszkały w hotelach? Nie musiały uciekać?
A co, gdybyśmy były jak Fałszywe Dusze i Straszliwe Hordy?
Jak by to było?
Nie byłoby inaczej, Bambi.
Żyjemy w tym świecie i nic tego nie naprawi.
Dopłynęłyśmy.
Zawsze tak z nami jest.
Pytania, których nie wolno zadawać,
tematy, których nie można poruszać.
Powoli, Bambi. Uważaj na siebie.
Witamy w naszym hotelu.
Jestem lekarzem hotelowym.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Nazwała mnie „Blondynem”. Zawsze kręciłem się wokół nich.
Wszystkiego najlepszego.
Uwielbiałem ją obsługiwać.
Zawsze chciałem jej powiedzieć, że jest wyjątkowa.
Mogłem to zrobić.
Wiedziałem, że jest dobrym człowiekiem.
Pamiętam ich pokój.
Pięknie udekorowany gałęziami i kamykami.
Policja wyrzuciła mnie z pokoju.
Lepiej się czujesz, prawda, Matko? Powiedz coś.
Nie stanie się to, czego się boję?
Pewnie masz pytania.
Trudne pytania.
Masz prawo pytać.
Patrz, co pełnia robi z morzem.
Spuszcza na nie włosy.
Masz rację.
Przypomina mi się nasz pobyt w Indiach.
Nasz pobyt w Goa.
Księżyc w pełni też tam był.
Zawsze nosiłyśmy błyszczące suknie z targu.
Wieńce z kwiatów na szyjach.
To jedyne miejsce, z którego nie chciałam wyjeżdżać.
Mamy gościa.
Co?
Spójrz na tego klauna.
Cały czarny, co?
Wszystko dobrze?
Nie.
Do domu prowadziły strome schody.
Raz natknęłam się na rannego pisklaka.
Gdy miałam go zabrać,
pojawiła się jego matka.
Nie wiedziała, że idziemy do weterynarza.
Myślała, że skrzywdzę jej dziecko.
Tak? Co zrobiła?
Zrobiła to, co matka musi zrobić.
Daj mi spokój! Zostaw mnie!
Zostaw mnie w spokoju!
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże! To naprawdę boli!
A sio!
Sio!
Kochanie, wrona zrobiła ci krzywdę?
To była ta wrona, skarbie?
Ledwo przeżyłam atak jej szponów.
Byłam cała we krwi i zadrapaniach.
Biedactwo. Mogłaś uciec do domu.
Uciekłam.
Uciekłam do domu, gdzie byłam warta mniej niż pisklę.
Pobiegłem do matki,
która nie kochała mnie tak, jak matka wrona.
Wszystko w niej mnie przerażało.
Od sposobu, w jaki pukała do drzwi, po stukanie obcasów na korytarzu.
Co ci się stało?
Chcesz, żeby ojciec cię tak zobaczył?
Zaraz się tym zajmę.
Czym? Zobacz, co sobie zrobiłaś.
Kierowca zawiezie cię do szpitala.
Trzeba cię zbadać.
Idź do siebie.
Przestań czuć się winna. Babci już nie ma.
Tak, Bambi.
Bo umarła, zanim się urodziłaś.
Umarła, zanim zdążyła splamić cię swoją niegodziwością.
Jedyną dobrą rzeczą, jaką dla mnie zrobiła, była śmierć.
Nie żyje?
Ale skoro...
Skoro Babcia nie żyje, to przed kim uciekamy, Matko?
Przed twoim ojcem?
Czy przed moim?
Nie chciał, bym się urodził, a teraz nie chce, bym żyła?
Powiedz mi, Matko.
Przed kim uciekamy?
Skarbie, uwierz mi,
nie mówię ci, by się nie rozsypać.
Bo jeśli powiem, rozsypię się na kawałki.
I nie będziemy mogły uciekać. Będziemy ofiarami.
Dobra, Mamo.
Nic mi nie mów.
Nie chcę wiedzieć o niczym i nikim.
Mamy siebie.
Jesteśmy Księżycową Jednostką.
Wybacz mi, skarbie.
Wybacz mi moją przeszłość.
Smacznego.
- Coś jeszcze? - Dziękuję.
Smacznego.
Dobry wieczór.
Wyglądasz, jakbyś czuła się lepiej.
Doskonale. Wyglądasz wspaniale.
Czuję się lepiej.
- Ale bierz leki. - Będę.
W porządku.
No dobrze.
Dobrej nocy. Smacznego.
Mamo?
Nie lubisz go, prawda?
Jest jak wąż w raju.
Zauważyłaś coś?
Nie. Nic się nie stało.
Liczę, że tak zostanie.
Wszystko jest w porządku.
Jedz.
Nic się nie działo.
Miło jest żyć dzień za dniem,
gdy nikt się nas nie czepia i nie mamy kłopotów.
Bambi.
Matko?
Jesteś niesamowita.
Wszystkiego najlepszego.
Zapomniałam o tym.
- Dziś mam urodziny. - Tak.
- Miło dorastać przy tobie. - Proś, o co chcesz.
Zero ograniczeń. Proś.
Dobrze.
Jeśli się przez to nie rozsypiesz...
i nie spowoduje to Bólu Serca...
opowiedz mi o moim ojcu.
Podaj mi śrubokręt.
Kombinerki.
Prosiłem o kombinerki, synu.
Puść, synu.
To jakiś żart?
No proszę. Kogo my tu mamy?
Podobno potrzebujesz pomocy.
Miło z twojej strony.
Chodź ze mną.
- Dokąd? - Chodź.
- Dlaczego? - Chodź.
Co?
Nic.
Miło, że jesteś.
- Gdzie jest mechanik? - Sprawdzę.
Mój ojciec.
- Gdzie jesteś? - Ani słowa.
Idę.
Dzień dobry.
Powiedz nam, co robiłeś.
Już mówię.
Czujnik był zepsuty, więc go naprawiłem.
Zauważyłem też i naprawiłem problem z pompą paliwową.
Linka hamulca była poluzowana. To też naprawiłem.
Dobrze.
Brawo dla niego. Twój dzieciak dobrze się nauczył.
- Poszło mu lepiej niż w serwisie. - Jest dobry.
Mamo, nazywam to miejsce Rajskim Hotelem.
Spójrz. Jakbyśmy były w raju.
Cieszę się, że tu jesteśmy.
- Cześć. - Cześć.
Zarezerwowałem dla was stolik. Czekam.
Nie poszłybyśmy nigdzie indziej.
- Zaraz przyjdziemy. - Dobrze.
- Blondyn cię lubi. - Ja jego też.
Matka ma słabość do blondynów.
Bardzo lubiłem mamę.
Nie wszyscy ją lubili.
Opowiadała subtelne żarty. Trzeba było je zrozumieć.
Poznałem wiele mam w tym hotelu,
ale jej miłość do dziecka była niezwykła.
Mówię poważnie.
Potem stało się coś strasznego.
Wielka szkoda. Naprawdę.
Proszę.
Halo? Chciałabym wypłacić pieniądze z lokaty terminowej.
Nie. Jeszcze nie.
Już jesteś świetna.
- Poszło mi lepiej, prawda? - Pewnie.
Posłuchaj.
Jutro mamy wolne.
Jedziemy do Zatoki Akwarium. To godzina drogi łodzią.
To nasza tradycja.
Chodź z nami.
To będzie niezapomniany dzień.
Chętnie bym poszła...
Na twoim miejscu bym spróbowała.
Warto.
No dawaj.
- Nie będę owijała w bawełnę. - Słucham.
Jest taka zatoczka. Nazywa się Akwarium.
Ludzie odwiedzają ją co roku.
- Taka tradycja. - Taka tradycja.
Jadą tam jutro.
Mnie też zaprosili.
Mówią, że nigdy tego nie zapomnę.
Mamo, chcę iść. Proszę.
Nie ma mowy.
Umówiłam się na spotkanie w banku. Musimy wypłacić pieniądze.
Kończy nam się gotówka.
Nie możesz ty iść?
Słucham?
Nie możesz iść jutro sama do banku?
A ja pójdę z nimi.
Co ty na to, Matko?
Proszę. Naprawdę chcę iść.
A to jest Rajski Hotel, pamiętasz?
Tutaj nie musisz się martwić.
Muszę to przemyśleć.
Dam ci znać przy kolacji.
Wszystko w porządku, doktorze?
Nie pytaj.
Jestem załamany. Jutro też nie mogę odwiedzić zatoki.
- Dlaczego? Co się stało? - Nic.
Oficjalne sprawy. Nie będzie mnie przez kilka dni.
- Niech się pan nie martwi. Smacznego. - Dzięki.
Serce mi wali.
Kolacja się skończyła
Już czas.
Dobry wieczór.
Boję się, że odmówisz.
Naprawdę tak bardzo chcesz iść?
Dobrze.
Możesz iść.
Poważnie?
A to nowość.
Tworzymy historię.
„Każdy jelonek w lesie dorasta”.
Osłupiałam. Zaniemówiłam.
Tak samo jemu świeciły się oczy.
Co?
- Pamiętasz, że pytałaś o ojca? - Tak.
Błysk jego niebieskich oczu odbijał się od jego blond włosów.
Był bardzo przystojny.
Trochę naiwny.
Nie był zdolny do czynienia zła.
Jesteście tacy sami, Bambi.
Spójrz w lustro, jeśli chcesz wiedzieć.
Wspaniały prezent urodzinowy, Matko.
Wszystkiego najlepszego.
Cieszę się, że cię mam.
- Co? - Nic.
- Czemu tak na mnie patrzysz? - Jesteś piękna.
Masz piękny uśmiech.
INSTRUKCJA OBSŁUGI
Bambi, nie pozwól nikomu się zbliżyć.
Nie martw się.
Będą pracownicy hotelu, których znamy.
Martwię się, Bambi.
Wiem, ale zróbmy to.
Dobrze, zróbmy to.
Chodź tu.
- Uważaj, dobrze? - Jasne.
- Bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
- Uważaj na siebie. - Dobrze.
Wypływamy za 30 minut. Idziesz?
- Tak. Pójdę się spakować. - Okej.
KLINIKA POŁOŻNICZO-GINEKOLOGICZNA
Pomocy!
Jest tu kto?
Zaczekaj, kochanie.
Już prawie jesteśmy.
Mama przyniosła cię do szpitala.
Jest tu kto?
Przestraszyłem cię?
Przepraszam.
Ładnie udekorowałyście pokój.
Podoba mi się.
Wygląda niesamowicie.
Co pan tu robisz?
Jestem lekarzem hotelowym. Odwiedzam.
Jak pan tu wszedł?
Drzwi były otwarte, to wszedłem.
Czego pan chce?
Niczego nie chcę.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Czy to źle?
Co pan robi?
- Cicho. - Proszę mnie puścić.
- Cicho! - Czekają na mnie.
Czemu się spinasz?
- Boli. Proszę mnie puścić. - Boli, bo ciągniesz.
- Muszę już iść. Proszę mnie puścić. - Cisza.
Muszę wyjść.
Proszę mnie puścić. Muszę już iść.
Muszę iść. Czekają na mnie.
Proszę mnie puścić.
- Proszę mnie puścić. - Przestań.
Masz mnie puścić!
Hej. Cicho. Uspokój się.
- Proszę mnie puścić. - Czemu płaczesz?
Prosiłam. Czego pan nie rozumie?
To ty mnie nie źle zrozumiałaś.
Chcesz wiedzieć, czemu tu jestem? Spójrz.
- Przyszedłem dać ci lekarstwo. - Nie chcę go.
Zaczekaj...
Kurwa.
LEKARZ
Na początku czekali na pani córkę, ale musieli już iść.
- Nie popłynęła do zatoki? - Nie.
- Blondyn. - Słucham?
- Widziałeś moją córkę? - Nie.
Nie popłynęła do Akwarium?
Coś się stało?
Co tu robi lekarz? Mówił, że wyjeżdża.
Wyjechał wczoraj wieczorem i wrócił dziś rano.
Ja też nie rozumiem.
Matko.
Wypłaciłaś pieniądze?
Gdzie byłaś?
Jak to? Byliśmy w zatoczce.
Twoja torba tu jest.
Zapomniałam zabrać.
Usiądź.
Coś się stało w zatoce? Jesteś niespokojna.
Nie. Jestem trochę zmęczona.
Dużo pływałaś, prawda?
Tak.
- Zadzwonię i zamówię coś do jedzenia. - Nie, najadłam się.
Wezmę prysznic i pójdę spać.
Weźmiesz prysznic tam, dokąd jedziemy.
Wciąż mam coś do załatwienia w banku.
Musimy tam być rano.
Łódź zabierze nas do miasta.
Spędzimy tam noc.
Rano wypłacimy pieniądze
i wrócimy do Rajskiego Hotelu.
Słuchasz mnie?
Chętnie, Matko.
Spakuję nas.
Proszę mnie puścić.
Mamo!
Mamo?
Jesteś w łazience?
Mamo?
„Idę do banku. Zostań w pokoju, Bambi”.
- Bądźcie gotowi. - Tak, proszę pani.
Wiedziałem, gdy nie było ich na śniadaniu.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
Nie przyszły na śniadanie, lunch ani kolację.
Gdzie były? Nie wymeldowały się.
Okazuje się, że doktor był zboczeńcem.
Przystawiał się do personelu.
Doktorze, mówi recepcja.
Co tam, droga recepcjo?
Pamięta pan mamę i córkę?
Tak. Co tam?
Dziewczyna znów ma grypę.
Proszą pana do pokoju.
Kto dokładnie o mnie prosił?
Matka.
Ma pilne sprawy do załatwienia w mieście. Była zdesperowana.
Kiedyś zostawisz mnie samą, Matko. Tak jak matka Bambiego.
Ale nie dzisiaj, proszę.
Wracaj szybko.
LEKARZ
Halo? Jest tu kto?
To ja, lekarz.
Ponoć ktoś jest chory.
Ktoś jest.
A gdzie jest?
Tutaj.
To ty.
Miało cię nie być dwa dni.
To była tylko przynęta.
Myślałem, że się na nią złapiesz.
I od razu się złapałaś.
- Chyba miałem szczęście. - Nie.
To nie było szczęście.
Chciałam wierzyć, że istnieje raj bez węży.
Moja córka za to zapłaciła.
Twoja córka...
Zrobiła na mnie wrażenie.
Ale nic się nie stało.
Może z tobą.
Oddychaj głęboko!
Przyj mocniej.
Gratuluję.
To dziewczynka.
Mamo?
Kto to?
Otwórz, Bambi.
Matko.
Bambi.
Jak poszło w banku?
Załatwione.
Możemy wyjechać, kiedy zechcemy?
Tak.
Mamo...
Nie chcę wracać do Rajskiego Hotelu.
Nie musimy, skarbie.
Możemy pojechać gdzie indziej.
Tak.
I tak już czas.
Bambi.
Twoja matka tu jest.
Twoja matka zawsze cię wspiera.
Nigdy cię nie opuszczę.
Jedźmy, mamo.
Jedźmy, Bambi.
Nie widzieliśmy ich przez kilka dni.
Dwie pracownice sprzątały pokoje.
Zobaczyły krew na oknie, więc weszły do środka.
Co się tu stało?
MIEJSCE ZBRODNI
POLICJA
Znalazły lekarza na łóżku.
Przykrytego prześcieradłem.
Widział pan go.
Prześcieradła, pokój, okno...
przesiąknięte krwią.
Spójrz.
To one?
Tak.
Napisy: Agnieszka Otawska