We gaan hier morgen weg.
We gaan naar het eiland aan de overkant.
Het is een Grieks eiland.
Gaan we vanaf nu daar wonen? - We gaan de wereld over, Bambi.
Net als vroeger.
Ik heb Londen gemist.
India en Goa ook.
Dat waren nog eens tijden.
We gaan weer.
Alles komt weer goed.
Hebben we genoeg geld?
We nemen alles op wat we hebben.
Ik heb de bank gesproken. Morgen staat het klaar.
Ik heb zelfs een boot geregeld.
Om nooit meer terug te komen?
Wie weet, Bambi. Misschien.
Je glimlacht naar me, Moeder...
...maar ik zie dat je bang bent...
...dat er iets misgaat.
We hebben de taxi gevonden.
Hij bracht ze naar het vliegveld. - Vooruit. Maak haast.
Ja, we zijn bij het vliegveld. Ja. We checken de beelden.
We zullen kijken welke vlucht ze namen.
Ja, meneer.
Welkom, inspecteur. - Bedankt.
Volg mij. Alles is klaar.
Doe de deur open. Kom op.
Deze plek wordt een herinnering, Moeder.
Het is alsof ik al op het eiland ben.
De bloemen zijn een herinnering.
Een mooie herinnering aan ons ontsnappingsplan.
Als we een lint hadden...
...zou ik je leren hoe je een margrietkrans maakt.
Hoe doe je dat, Moeder?
Oma heeft me dat geleerd.
Had je een oma?
Natuurlijk.
Ik hield van haar.
Elk kind heeft er een, Bambi.
Ik niet.
Nooit gehad ook.
En ook geen vader of opa.
Ik heb alleen jou gehad.
Kijk. Ze gaf me deze.
Vlak voor ze overleed.
Als ze langer geleefd had, was ik bij haar gaan wonen.
Dan was ik gelukkiger geweest.
Hier. Doe hem om.
Wat? - Doe hem om.
Hij is nu van jou.
Echt? - Ja.
Ik deel mijn oma met jou, Bambi.
Ik heb nu ook een oma, mam.
Pardon. Heeft u toevallig een wit lint?
Pardon. Ik zoek een wit lint, maar...
Heeft u iets nodig?
Ik kan u ermee helpen.
Ik heb een wit lint nodig.
Een wit lint?
Die moeten we hebben.
Ja. Hier.
Wat gaat u ermee doen?
We maken een margrietkrans.
Is dat zo?
Wat een mooie margrieten.
Bedankt. - Geen dank.
Dat meisje heeft het stockholmsyndroom.
De moeder maakte haar afhankelijk door haar bang te maken.
Hoe banger ze is, hoe meer ze aan haar gehecht raakt.
Dat dacht ik eerst.
Maar zo was het niet.
Het is de dochter.
Alle angst en ontsnappingen zijn als moedermelk voor haar geworden.
Ze groeit door zich ermee te voeden.
Ze vindt alles prima, zolang het maar van haar moeder komt.
Zonder haar dochter...
...zou de moeder van een dak springen of pillen slikken.
Dit besefte ik toen jullie binnenvielen...
...en ik erachter kwam wie ze waren.
Zo, mam?
Precies zoals oma me liet zien. Goed gedaan.
Goed, wat nu?
Zo.
Wat denk je?
Wat mooi. - Hier. Zet hem op.
Hij ziet er mooi uit.
Ik wil er een maken. - Toe maar.
Goed.
Nou...
We hebben een thuis nodig, Bambi.
Je zegt altijd: 'Ik ben niet goed met huizen.
We zijn thuis voor elkaar.'
Misschien is het tijd.
Moeder is het vluchten beu.
Vluchten vanwege mij.
Toen ze je aan me gaven in het ziekenhuis, was je zo lelijk.
Je gezicht was rood en verschrompeld.
Je had niet eens een nek.
Dacht je dat ik lelijk zou worden?
Zou je dan niet van me houden?
Het was de eerste keer dat ik een baby zag.
Van dichtbij, bedoel ik.
Je besprong mijn borst. Je vertrouwen schokte me.
Alsof mijn borst jouw privéfontein was.
Ik wist niet wat ik moest.
Ik was je niet gewend. Iets wat ik nog nooit gezien had.
Ik weet nu wat je bedoelde, Moeder.
Je wilde me niet, hè?
Nee. Dat klopt, Bambi.
Ik dacht: wat moet ik doen?
Ze denkt dat mijn borst van haar is.
Spoedig eist ze ook mijn ziel op.
En dan zal ik moeten blijven vluchten.
Zonder haar zou dat misschien niet hoeven.
Dacht je dat, mam?
Dat dacht ik, schat.
Toen brachten ze je naar de crèche.
Ze deden je een plastic armband om.
Je naam stond erop.
Zodat je niet verwisseld werd.
Dat kon met jou gebeuren.
Ik kon niet zeggen wie je was, wat je was.
Wilde je weggaan?
Jawel.
Diezelfde avond...
...wilde ik je achterlaten en vluchten.
Je kende me toch niet.
Ik zou je vergeten.
Een ver familielid zou je komen halen.
Liet je me echt achter?
Ze kwamen aan in hun zwarte auto's.
De familieleden.
Ik zag ze uitstappen, hun chauffeurs hielden de deuren open.
Ik zag vanachter het glas hoe ze naar je keken.
Toen ik me dat voor me zag, kreeg ik kippenvel.
Dus liet je me niet achter?
Vluchtte je niet?
Nee.
Ik kon niet gaan.
Ik kon niet vluchten.
Ik dacht: hoe kan ik dit kleine ding achterlaten?
Op dat moment...
...besefte ik dat je van mij was.
We moesten samen vluchten.
'We kunnen samen vluchten, maar ik kan niet voor haar vluchten.
Ik kan nooit vluchten voor dat lelijke, bietenrode ding van drie kilo.
Het zal veranderen in iets anders.
Iets wat van me zal houden.
Het zal meer van me houden dan wie dan ook.
En ik van het.
Ze is mijn dochter.
Ze is mijn schat.'
Hier zijn de beelden waar u om vroeg, inspecteur.
Kun je de tarmac- en instapbeelden laten zien?
Kun je daarop inzoomen?
Hé, meneer.
We hebben de vlucht gevonden. We weten waar ze zijn.
Natuurlijk hebben we het lokale station ingelicht, meneer.
Oké. Ze controleren alle hotels.
Oké. We zijn er over een uur of twee.
Oké. Nog iets, meneer?
Goed.
Onze vlucht is over een uur, inspecteur. - Oké. We gaan.
Bedankt, jongens.
Ik zet deze hier neer.
En deze staan hier leuk.
De kamer ziet er goed uit.
Nog een mooie herinnering voor op het eiland.
Je bent deze vergeten.
Ik heb hem bewust apart gelegd.
Als cadeau voor iemand.
Laat me raden.
De beveiligingsmanager.
Je mag haar.
Alsjeblieft. - Ik kom zo terug.
Schiet op. - Oké.
Hallo. - Hallo.
Deze is voor u.
Wauw.
Wat prachtig.
Heel erg bedankt.
Ik zal hem met veel plezier dragen...
...en aan je denken als ik dat doe.
Ik vergeet u ook niet.
Ik ga u missen.
O, lieverd.
Je bent zo lief.
Geen zorgen, jullie kunnen terugkomen, toch?
Ik betwijfel het.
We gaan voorgoed weg.
Als in?
Ik bedoel...
We gaan weg.
Naar het buitenland?
Ik moet terug.
Oké.
Zit je ergens mee?
Lieverd.
Het beste.
Tot ziens.
Ja, man. Ik ben de politie. Ben je nou blij?
Ik wil naar een gast vragen als je even je mond houdt.
Ze nemen niet op. Ik word er gek van.
We zoeken een moeder en dochter. - Meneer, kunt u me horen?
Ik heb u de foto's gemaild.
Kijk eens op uw gastenlijst...
Bedankt. - Meneer, weet u het zeker?
Meneer, we hebben ze.
Stilte. Stil.
Mogen we de beveiligingsmanager spreken? - Ik haal haar, inspecteur.
Wie is het?
De politie. Over de moeder en dochter in 103.
Ik luister, inspecteur.
Mevrouw de manager, goedenavond.
We willen weten of twee van uw gasten er nog zijn.
Er is een veiligheidsprobleem.
Mijn collega laat me net hun foto's zien.
Zijn de moeder en dochter in uw hotel?
Ja, ze verblijven hier.
Oké. Goed.
Kan ik u ergens mee helpen?
Nee. We komen eraan. Blijf rustig.
Begrepen, inspecteur. - Fijne avond.
Kom op. We gaan.
Kom op. Kom, jongens. We gaan.
Wat is er? - Ze komen om het te checken.
Wat zou er zijn? - Dat horen we als ze er zijn.
We gaan weer aan het werk.
Hé, knul. Zijn de auto's klaar? - Ja, meneer. Ze wachten.
Kom op, we pakken de Stanleymesbeul.
Kom op. - Inspecteur, wat is er?
Hoe bedoel je, 'Wat is er?'
Het zijn maar een moeder en dochter.
'Maar'? Ze is slachtend door het land getrokken.
Dat was niet gebeurd als ze niet onderschat was.
En 'we' arresteren niemand. Jullie blijven hier.
Ik ga.
Wij doen de rest, oké?
Kom op. We gaan, jongens. Kom op.
Op naar de auto's. Verspil geen tijd. Kom.
Rot toch op.
Wie is dit? - Met de receptie, mevrouw.
Ik luister.
De politie belt net...
...en heeft jullie gegevens gecheckt.
Ik denk dat ze jullie willen zien.
Ik wilde dat voor de zekerheid doorgeven.
Dank u wel. - Geen dank.
Bambi. Schat, slaap je?
Wat is er, Moeder?
Ze komen ons halen.
Ik heb de tassen, mam.
Ik kijk bij de uitgang.
Hoe ziet het eruit?
We kunnen het redden, maar we moeten snel zijn.
We zijn zo klaar, mam. Bijna klaar.
Luister. Beveilig met wat mannen de achterkant.
Ja, meneer. - Kom.
Jullie, met mij mee.
Goedenavond. - Kamer?
Kamer 103. - Geef de sleutel.
Geef hem de hoofdsleutel.
Ga liggen. - Ga liggen.
Ga liggen.
Veilig.
Hoezo, 'veilig'?
Meneer.
Waar zijn ze nou? - Meneer.
Ja? - Het raam.
Verdomme.
Krijg de kolere.
Roep iedereen bijeen.
Controleer de straten. We beslaan alles. Oké?
Het is alsof ze in rook opgingen.
Meneer, de taxi. - Wat?
Twee mensen vertrokken in een taxi.
Wat staren jullie nou naar me? Vooruit.
Naar de auto's. Kom op. - Kom op.
Laten we de taxi afsnijden.
Daar, meneer. Ik zie hem.
Plankgas, man.
Alle eenheden, het verdachte voertuig gaat richting de kust.
Snijd ze vanuit het noorden af.
Meneer, linksaf. Dat is korter. We snijden ze af.
Aan de kant, taxichauffeur. Taxichauffeur, stop.
Niet bewegen.
Stop. Niet bewegen.
Doe de deur open.
Verroer je niet.
Opschieten, knul. Bewegen.
Waar zijn ze, jongens?
Waar zijn ze?
Wat is er? - Geen flauw idee.
Agent, wat is er?
Niets.
Waar zijn ze gebleven?
Waarom staren jullie naar me? We gaan terug naar het hotel. Kom op.
Ga maar. - Kom op.
De moeder wist dat er elk moment iets kon gebeuren.
Ze wist dat jullie haar volgden en verwachtte een inval.
Ze zijn vast vertrokken na het eten.
Hoe weet u dat?
Ik doe dit werk al jaren.
Ik bedoel maar...
Zelfs het meisje wist dat er donkere wolken waren.
U klinkt alsof u een boek over ze kunt schrijven.
Maar ik snap iets niet.
Vond u die achterdocht niet verdacht?
Of vond je dat wel?
Wat impliceert u?
Zijn de beelden gecheckt?
Ze bekijken de beelden van de ingang nog, meneer.
Ga een halfuur terug.
Iets? - Nee, helaas.
En het vliegveld?
Niets van de beveiliging, meneer.
Verdorie nog aan toe.
De terminal?
Twee keer gekeken. Niets.
Meneer, ik snap iets niet. - Wat niet?
Laten we veronderstellen dat ze na het eten gingen.
Waarom staan ze dan niet op de beelden?
Wat als ze nooit vertrokken?
We zijn er klaar voor, mam. - Ja, schat.
Dit wordt op het eiland een mooie herinnering.
We gaan naar ons eiland. - Wacht even.
Kom. Voorzichtig.
Gaat het? - Ja.
Schat, wacht.
Bambi...
Ja, Moeder?
Als we de straat opgaan, jagen ze ons op.
Ik ruik het.
Wat nu?
We proberen iets anders.
Iets riskants.
We gaan in de lobby zitten.
De lobby? - Ja.
Ik weet dat het gek klinkt...
...maar geloof me, dat merken ze niet.
En als ze dat wel doen? - Schat, de straten zijn een val.
Je moeder ruikt het.
Maar de lobby is afgelegen en donker. Dat is goed.
Luister.
We verstoppen ons daar tot zonsopgang.
Dan nemen we een taxi die hier komt en vliegen we als vogels weg.
Afgesproken?
Nou?
Wat jij wilt. - Zo mag ik het horen. Kom mee.
Luister. Beveilig met wat mannen de achterkant.
Ja, meneer.
Goedenavond.
Kamer? - Kamer 103.
Geef de sleutel. - Geef hem de hoofdsleutel.
Er zijn er zoveel, mam. Ik ben bang.
Stil.
Leg je hoofd op mijn schoot en slaap wat.
Luidruchtige meisjes vallen meteen op.
En luidruchtige mooie meisjes vallen van grote afstand op.
Waar heb je het over? Wat boeit het? Kam het hele hotel uit.
Laat geen middel onbeproefd.
Ik zeg dat ze er nog kunnen zijn. Wat snap je niet?
Ik ben onderweg. Hang op.
En, mensen? Nog goed nieuws?
Niets, meneer. - Nog niets.
Waar is de lobby? - Hierheen.
Allemachtig.
Waar verstoppen ze zich?
Meneer. - Meneer.
Meneer, u moet dit zien.
De beelden zijn van twee uur geleden.
Van de camera op straat.
Hij had gelijk. Ze waren hier echt.
Pauzeer het daar.
Meneer, lacht ze nou?
Ja.
Ze lacht.
Ze lacht ons uit.
Ze lacht ons serieus uit.
Ondertiteld door: Femke Montagne