Yarın terk edeceğiz buraları.
Tam karşımızda bir ada var, oraya gideceğiz.
Yunanistan orası.
- Bundan böyle hep o adada mı yaşayacağız? - Dünyayı gezeceğiz Bambim.
Eski günlerdeki gibi.
Londra'yı çok özledim. Hindistan'ı, Goa'yı.
Ne güzel günlerdi.
Yine gideceğiz. Yine güzel olacak her şey.
Yeterince paramız var mı?
Her şeyi çekeceğiz, ne varsa.
Bankayla konuştum, yarına hazır edeceklerini söylediler.
- Gideceğimiz tekneyi bile ayarladım. - Bir daha geri dönmemecesine mi?
Kim bilir Bambim, belki de.
Bana çok tatlı gülüyorsun Anneciğim
ama seziyorum ben, tedirginsin, ya işler ters giderse diye.
Amirim, bindikleri taksiyi bulduk. Havalimanına getirmişler anne kızı.
Hadi arkadaşım, bas biraz daha!
Evet, havalimanındayız amirim. Güvenlik kameralarına bakacağız.
Hangi uçağa binmişler, nereye gitmişler teyit edilecek.
Tamamdır amirim.
- Komiserim, hoş geldiniz. - Hoş bulduk.
Beni takip edin. Her şeyi hazırladık.
- Oğlum, şeyi aç. Aç, aç, aç.
Şu an burası bir anıya dönüşüyor Annem. Sanki şu an gideceğimiz adadayım.
Bu çiçekler bir anı olmuş.
Birlikte kaçış planımızı yaptığımız tatlı bir anı.
Yanımızda kurdele olsaydı sana papatyalardan taç yapmayı öğretirdim.
- Nasıl oluyor Annem? - Bana da anneannem öğretmişti.
- Senin anneannen mi vardı? - Vardı tabii.
Çok da severdim. Her çocuğun vardır bir anneannesi Bambim.
- Benim yok.
Olmadı.
Babam da yok dedem de.
Senden başka hiç kimsem olmadı.
Bak, bunu o vermişti.
Ölmeden az evvel.
Uzun yaşasaydı onun yanına taşınırdım. O zaman daha mutlu bir hayatım olurdu.
Al. Hadi tak.
- Efendim? - Tak. Artık senin.
- Gerçekten mi? - Hı hı.
Seninle anneannemi paylaşıyorum Bambim.
Artık benim de bir anneannem var Anne.
Evet efendim. Hemen bakıyorum dediğiniz tarihlerde.
Pardon, beyaz kurdeleniz var mı acaba?
Affedersiniz, beyaz kurdele istemiştim ama...
- Bir şey mi istemiştiniz?
- Ben yardımcı olayım. - Ee... Beyaz kurdele arıyordum da.
Beyaz kurdele?
Olması lazım.
Evet, buyurun.
- Ne yapacaksınız kurdeleyi? - Annemle papatyalardan taç yapacağız.
Öyle mi? Ne kadar güzel papatyalar!
- Teşekkür ederim. - Rica ederim.
Bence küçük kızda Stockholm sendromu var.
Anne, kızını korkularla kendine bağlamış.
Kız ne kadar çok korkarsa o kadar çok bağlanıyor anneye.
- Yani ben başta öyle zannettim.
Ama manzara öyle değilmiş.
Esas mesele kızmış.
Bütün o korkular, o kaçışlar, anne sütü gibi olmuş.
Emiyor, emdikçe büyüyor.
Her şeyi kabul ediyor, yeter ki annesinden gelsin.
Tabii anne de kız olmazsa kendini bir çatıdan atar ya da hap içer.
Bence.
Tabii ben bütün bunları siz baskına gelince,
onların kim olduğunu tanıyınca anladım.
Böyle mi Anne?
Tıpkı anneannemin gösterdiği gibi yaptın, aferin.
- Peki. Şimdi nasıl olacak? - İşte böyle.
Nasıl?
- Çok güzel oldu. - Tak bakalım.
Ya, çok güzel oldu!
- Ben de yapmak istiyorum. - Yap hadi.
Tamam.
Şimdi...
Artık bir evimiz olmalı Bambim.
Anne sen "Ben hiç evde yapamam" dersin. "Biz birbirimizin eviyiz" dersin.
Belki de zamanı gelmiştir.
Annem yoruldu tabii kaçmaktan. Benim için kaçmaktan.
Hastanede seni ilk kucağıma verdiklerinde o kadar çirkindin ki.
Kıpkırmızı, buruş buruş bir surat. Hiç boynun yoktu, biliyor musun?
Çirkin olmamdan mı korktun? Öyle olsam sevmeyecek miydin beni?
Hayatımda ilk kez bir bebek görüyordum. Burnumun ucunda yani.
Birden mememe yapıştın. Şaşırdım kaldım güvenine.
Sanki memem senin özel çeşmenmiş gibi.
Ne yapacağımı bilemedim.
Hiç alışık olmadığım, hiç görmediğim bir şeydin.
Ne demeye çalıştığını şimdi anladım Anneciğim.
- İstemedin değil mi beni? - İstemedim Bambim.
"Ne yapacağım ki ben bununla?" dedim.
"Mememi özel çeşmesi sanıyor.
Yakında ruhumu da isteyecek."
"Üstelik hep kaçmak zorunda kalacağım.
Hem belki o olmasa kaçmak zorunda bile kalmam."
- Bunları mı düşündün Anne? - Bunları düşündüm bebeğim.
Sonra seni alıp bebek odasına götürdüler.
Bileğine plastik bir bileklik taktılar.
Üstünde adının yazdığı.
Karışmayasın diye.
Karışabilecek bir şeydin işte.
Kim olduğu, ne olduğu belli olmayan bir şeydin.
Gitmek mi istedin?
Gitmek istedim.
Hemen o gece seni hastanede bırakıp kaçmak istedim.
"Nasılsa beni tanımıyor" dedim.
- "Unuturum çabucak" dedim.
"Uzak akrabalardan birileri gelir alır, sahiplenirler" dedim.
Bırakıp gittin mi gerçekten beni?
Siyah arabalarıyla geldiler.
Akrabalar.
Şoförlerinin açtığı kapılardan inmelerini izledim.
Camın arkasından seni seyretmelerini izledim.
Bütün bunları gözümde canlandırırken vücudum tir tir titredi.
Bırakıp gitmedin mi yani beni?
Kaçmadın mı?
Gidemedim.
Kaçamadım.
"Bu küçücük şeyi bırakıp nasıl giderim?" dedim.
O an, nasıl da bana ait olduğunu fark ettim.
"Birlikte kaçabiliriz" dedim.
"Birlikte kaçabiliriz ama ben ondan asla kaçamam."
"Bu çirkin, kıpkırmızı, üç kilo şeyden asla kaçamam.
Başka bir şeye dönüşecek o.
Beni seven bir şeye dönüşecek. Beni kimselerin sevmediği kadar sevecek.
Ben de onu.
Benim kızım o.
Benim bebeğim."
Komiserim, istediğiniz gibi. Güvenlik kamera kayıtları hazır.
Şu aprona binişler ve uçağa binişleri açar mısın?
Şurayı yakınlaştırır mısınız?
Amirim.
Hangi uçağa bindiklerini tespit ettik. Aşağı yukarı yerlerini de biliyoruz.
Bildirdik amirim, olur mu? Tabii ki de bölge emniyetine bildirdik.
Tamamdır. Bütün otelleri tarıyorlar zaten.
Tamamdır. Yani bir iki saate maksimum zaten bölgeye intikal etmiş olacağız.
Tamamdır. Emirleriniz amirim başka? Tamamdır.
Bir saat sonraki uçakta yerimiz hazır komiserim.
Tamam, hadi gidelim. Hadi kolay gelsin.
- Bunu şöyle koyuyorum. - Bu da burada dursun.
Güzel oldu odamız.
Yarın adamıza götüreceğimiz tatlı bir anı daha.
Bunu unutmuşsun.
Ee... Ben aslında onu bilerek ayırdım.
Birine hediye edeceğim.
Dur tahmin edeyim, Güvenlik Müdiresi'ne.
Sevdin sen onu.
- Al bakalım. - Hemen geleceğim.
-Çabuk dön. - Tamam.
- Selam. - Selam.
Bu sizin için.
Ne kadar güzel bir şey bu.
Çok teşekkür ederim.
Seve seve saçıma takacağım ben bunu. Ve her defasında seni hatırlayacağım.
Ben de sizi. Sizi özleyeceğim.
Canım benim, ne kadar tatlısın sen.
E olsun, yine gelirsiniz, olmaz mı?
Sanmam. Biz tamamen gidiyoruz.
- Tamamen derken? -İşte...
- Gidiyoruz. - Yurt dışına mı?
- Ben artık odamıza döneyim. - Peki.
Bir şey mi söylemek istiyorsun?
Canım benim.
Hoşça kalın.
Güle güle.
Ha, emniyet kardeşim, emniyet. Rahatladın mı şimdi?
Otelinizde kalan bir müşteriyi soracağım sizden sıra gelirse.
Ulan ne açılmaz telefon abi, çıldıracağım ya.
- Kolay gelsin. Bir anne kızı arıyoruz... - Beyefendi, sesim geliyor mu?
- Az önce mail'inize attım fotoğrafları.
Müşterileriniz arasından kontrol ederseniz...
Beyefendi, emin misiniz?
Komiserim! Komiserim, bulduk, bulduk!
- Sessiz. Sessiz!
- Güvenlik müdürüyle görüşebilir miyiz? - Kendisini veriyorum komiserim.
- Nedir? - Emniyet.
- 103'te kalan anne kızı soruyorlar.
- Buyurun, dinliyorum Komiser Bey. - Müdire Hanım, kolay gelsin.
İki müşterinizin orada olup olmadığını
teyit etmek istiyoruz, güvenlik sorunu için.
Ee... Arkadaşım şu an fotoğraflarını gösteriyor.
Fotoğraflardaki anne kız otelinizde mi şu an?
Evet, otelimizde kalıyorlar.
- Tamamdır.
- Yardım için yapabileceğim bir şey var mı? - Yo, geleceğiz zaten. Sakin olun yeterli.
- Anladım Komiser Bey. -İyi geceler.
- Hadi. Hadi, hadi!
Hadi! Hadi çocuklar! Hadi!
- Neymiş mesele? - Gelip kontrol etmek istiyorlarmış.
- Ne oldu acaba? - Geldiklerinde anlarız.
Hadi, biz işimizin başına.
- Oğlum! Araçlar hazır mı? - Evet komiserim, bizi bekliyorlar.
Ne bekliyoruz? Gidelim de indirelim Falçatacı'yı.
Hadi!
- Komiserim, hayırdır? - Ne hayırdır kardeş?
Alt tarafı anne kızı almaya gidiyoruz. Ne bu hazırlık?
"Alt tarafı" diyorsun da doğraya doğraya adam bırakmamış kadın.
Belli ki hafife almaktan buralara kadar gelmiş bu iş.
Hem "Gidiyoruz" yok. Sen kalıyorsun, yardımcın kalıyor.
Ben gidiyorum.
Bundan sonrası bizde, tamam mı? Hadi.
Hadi çocuklar, hadi!
Hadi araçlara! Oyalanmayın, çabuk!
Yapacağın işi sikeyim senin.
- Kimsiniz? - Efendim, resepsiyondan arıyorum.
Dinliyorum.
Az önce polis aradı. Sizin bilgilerinizi kontrol etti.
Galiba sizi görmek istiyorlar.
Ne olur ne olmaz diye bir haber vermek istedim.
- Teşekkür ederim. - Rica ederim.
Bambim. Bebeğim, uyuyor musun?
Söyle Annem.
Bizim için geliyorlar.
Çantalar bende Anne.
Çıkışa bakıyorum.
- Nasıl? -Çıkarız buradan.
- Ama çabuk olmamız lazım. -Şimdi hazır oluruz Anne. Şimdi.
Bana bak. Birkaç kişi al, arka tarafı tut. Tamam mı koçum?
- Tamam komiserim. - Hadi.
Siz, benimle arkaya.
-İyi akşamlar. - Oda numarası?
- 103. - Anahtar ver.
Master key!
- Yat! Yere yat! - Yat!
- Temiz. - Temiz.
- Nasıl temiz oğlum?
Komiserim.
- Nerede lan bunlar? - Komiserim.
- Ha? - Pencere.
Siktir ya!
Ben sizin yapacağınız işi...
Toparlansın herkes.
Dağılın sokaklara. Her yeri arayacağız. Tamam?
- Bak burada. Uçtular sanki ya.
- Komiserim, taksi. - Ha?
Az önce iki kişi taksiye bindi gitti.
Ne bakıyorsunuz oğlum aval aval? Hadi!
- Hadi araçlara, hadi! - Hadi!
Taksinin önünü keseceğiz.
Orada komiserim, gördüm. Bas, bas, bas! Bas komiserim!
Tüm ekipler, şüpheli araç sahil kavşağına ilerliyor.
- Kuzey yönünden önünü kesin.
Komiserim, soldan.
- Kestirmeden önüne çıkalım.
- Lan!
Sağa çek taksi! Taksi, sağa çek!
- Kıpırdama!
Dur! Kıpırdama!
Aç kapıyı. Kıpırdama.
Çekil lan. Çekil!
Nerede oğlum bunlar? Ha?
Nereye kayboldu lan bunlar?
Ne bileyim, anlamadım. Memur Bey, ne oluyor?
Yok bir şey.
Nereye kayboldu lan bunlar? Ha?
Ne bakıyorsunuz oğlum? Hadi! Otele. Hadi!
- Taksi, devam et. - Hadisene oğlum.
Bence anne her an her şeyin olabileceğinin farkındaydı.
Peşinde olduğunuzu biliyordu, her an baskın yapacağınızı.
Akşam yemeğinden sonra basıp gittiler demek ki.
Siz nereden anladınız?
Kaç yıllık güvenlik müdürüyüm.
Yani.
Hatta küçük kız bile farkındaydı havanın her an bozacağının.
Vallaha maşallah, bıraksak kitap yazacaksınız Müdire Hanım.
Hayır ama yani benim anlamadığım, ya bunca şüpheye nasıl uyanmadınız?
Ya da uyandın mı?
Ne demek istiyorsunuz?
Güvenlik kayıtlarına bakıldı mı?
Otel girişini gören MOBESE'yi hâlâ tarıyorlar komiserim.
Yarım saat geri alsana şunu.
- Var mı bir şey? - Maalesef.
Bu havaalanları falan?
Havaalanı güvenlik kameraları temiz komiserim.
Allah Allah, çıldıracağım ya! Otogar?
İkinci kez baktım komiserim, hiçbir şey yok.
- Ya komiserim, aklımın almadığı olay şu. - Ha?
Diyelim ki bunlar akşam yemeğinden sonra basıp gittiler.
Eğer öyleyse MOBESE'lerde niye yoklar?
Ya otelden hiç çıkmadılarsa?
- Hazırız Anne. - Hazırız bebeğim.
Unutma, adamıza vardığımızda bu gece tatlı bir anı olacak.
- Hadi gidelim adamıza. - Bekle.
Gel. Dikkat.
- Hadi. İyi miyiz? -İyiyiz.
Bebeğim, bir dur.
- Bambim. - Söyle Annem.
Bu sokağa çıkarsak bizi avlayacaklar. Kaçışımız yok. Alıyorum kokuyu.
- Ne yapacağız o zaman?
Bir şey deneyeceğiz.
Riskli bir şey.
Lobide oturacağız.
- Lobide mi? - Hı hı.
Biliyorum, kulağa çok çılgınca geliyor ama inan, onların aklına bile gelmeyecek.
- Ya gelirse? - Bebeğim. Sokaklar tuzak.
Annen alıyor kokuyu.
Ama lobi ıssız. Lobi karanlık, bu iyi bir şey.
Bak. Gün aydınlanana kadar otururuz, saklanırız, tamam mı?
Sonra otele müşteri getiren bir taksiye binip,
kuş olup uçacağız.
Anlaştık mı? Ha?
- Sen ne dersen o. - Aferin. Gel benimle.
Bir iki adam al, arkaya git. Orayı tutun.
Tamam komiserim.
- İyi akşamlar.
- Oda numarası? - 103.
- Anahtar ver. - Master key!
Çok kalabalık geldiler Anne. Korkuyorum.
- Şş.
Koy kafanı kucağıma, uyumaya çalış.
Gürültücü kızları hemen fark ederler.
Gürültücü güzel kızları metrelerce öteden fark ederler.
- Ya sen ne anlatıyorsun kardeş?
Ben anlamam. Her yere bakılacak o otelde. Her yere, her deliğe!
Ya hâlâ otelde olabilirler diyorum, neyini anlamıyorsun?
Geliyorum ben. Hadi kapat. Kapat!
Ee millet? Var mı bir müjdesi olan?
- Henüz bir şey yok komiserim. - Bir şey yok...
- Nerede lobi? - Bu tarafta.
Allah'ım ya. Nereye saklandı lan bunlar?
- Komiserim. - Komiserim.
Komiserim, bunu görmeniz lazım. Görüntü iki saat öncesine ait.
Bu sokağın MOBESE'sinden.
Haklıymış. Buradalarmış.
- Durdur bakayım.
Komiserim, gülüyor mu o?
Gülüyor.
Bize gülüyor. Bir tarafıyla gülüyor hem de.