A teraz wejdziemy i spokojnie wypłacimy nasze pieniądze.
Załatwmy to.
Dobrze.
Dzień dobry.
Widzisz Anielicę w okularach?
Anielicę w okularach? Świetny wybór, Mamo.
Chodź.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Jak mogę pomóc?
Proszę usiąść.
Dzwoniłyśmy wczoraj.
Chcemy wypłacić pieniądze z lokaty terminowej.
- Wszystkie? - Tak.
Dobrze. Zobaczmy.
Rety. To spora suma.
Sprawdzę, czy są przygotowane.
Pieniądze są gotowe.
Na pewno chce pani wypłacić wszystko?
Tak, proszę.
Dobrze. Wszystko przygotuję.
Proszę przejść do gabinetu kierowniczki, a ja się tym zajmę.
Po co?
Musi pani podpisać dokumenty.
W biurze kierowniczki?
Tak. Chce się z panią zobaczyć. Poprosiła o to.
W takim razie chodźmy podpisać.
Proszę.
A on na to: „Jak mam nie rozmawiać, skoro dzwoni?”.
Mówiłam ci. To miejsce jest fajne.
Nie wiem, ale musisz kiedyś z nami pojechać.
Zgoda, ale wy płacicie.
- Co? - To pani.
Słucham?
Jak mogę pomóc?
Nie chcemy przeszkadzać.
Poczekamy na zewnątrz, aż skończycie ploteczki.
Może się pani nami zająć później.
Cóż...
Chcemy wypłacić pieniądze. Ponoć mamy coś podpisać.
Więc to pani?
Chciałam panią poznać.
Dlaczego?
Zastanawiałam się,
kto wypłaca taką kwotę, nim umowa lokaty się zakończy.
- Odpowiadamy pani wizji? - Słucham?
Wymyśla pani procedury z ciekawości?
Oczywiście, że nie.
Stracicie odsetki.
To dla waszego dobra.
Szkoda.
Nie sądzę.
To pani chce zatrzymać pieniądze w banku.
Nie podoba mi się pani podejście.
Proszę mi dać papiery.
I będzie mogła pani wrócić do pogawędki przy krwistej kawie.
Co?
Pójdziemy już.
Dobra. Zadzwonię. Do zobaczenia.
- Okej. Na razie. - Cześć.
To ja podejmuję decyzję, czy przekażemy wam pieniądze.
Żeby było jasne.
Proszę pani.
Jestem bardzo ciekawa.
Czy codziennie po przebudzeniu pije pani z kielicha pełnego krwi?
Chodźmy, Bambi.
Pójdziemy do innego oddziału.
Proszę pani!
Wypłacimy pani pieniądze.
To pani pieniądze. Ma pani do nich pełne prawo.
Źle się zrozumiałyśmy.
Proszę.
- Dobrze. - Przygotujmy dokumenty i pieniądze.
Nie każmy pani czekać.
Zapraszam na kawę do gabinetu.
Nie, dziękuję. Wolę...
Zapraszam. Wszystko przygotuję.
Proszę usiąść.
To zajmie tylko chwilę. Zaraz wrócę.
Wezwij policję.
- To ta matka z córką. - Co?
Wezwij policję. To zabójczyni z hotelu.
Zamknij drzwi. To nagła sytuacja.
Spokojnie.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Podobno są w banku.
Dobrze. Podajcie nam adres.
Dobra. Okej.
Gazu.
Tym razem je mamy.
Gdzie są gliny?
Już jadą.
Dobrze.
Prawie gotowe.
Proszę otworzyć.
Proszę otworzyć drzwi.
W środku jest moja mama.
Proszę otworzyć drzwi. Proszę!
Słyszy mnie pan? Tam jest moja mama.
Nie ma policji. Co robimy?
Nie mogę kazać jej czekać.
Jakoś ją zatrzymam.
Niech pani uważa.
Pieniądze są gotowe. Może pani iść.
Pani kierowniczko?
Wszystko w porządku?
Pani kierowniczko!
Proszę otworzyć!
Co ona robi?
Ona coś tam knuje.
Proszę otworzyć!
Zabezpieczyć teren.
Otwórz drzwi.
- Bambi. - Matko!
Kochanie.
- Płyńmy na naszą wyspę. - Tak.
- Łódź odpływa za 15 minut. - Zdążymy.
Tędy.
Szybko, ale nie biegnij.
Dobrze.
Zgubiłyśmy ich.
Nie widzę ich, Matko.
Bo nam się udało.
- Widzisz port? - Tak.
Tam jest nasza łódź.
Hej!
- Biegnij! - Stać! Zatrzymać się!
- Mamo? - Biegnij.
- Co się dzieje? - Zaraz. Zachowaj spokój.
Trzymaj się blisko.
Przepraszam.
Biegnij!
Ścigamy podejrzane.
Biegną do centrum miasta.
Przyjąłem. Ścigamy je.
Stać! Policja! Zatrzymać się!
Zatrzymajcie się!
Biegiem!
Bambi. Pokażmy im, że umiemy pływać.
- Rozumiem. - Stać!
- Świetny pomysł. - Nie ruszać się!
Z drogi!
Mogę prosić wodę?
Jasne.
Dziękuję.
Jesteśmy na naszej wyspie.
Ledwie zdążyłyśmy na łódź.
Codziennie wspinam się na to wzgórze,
by podziwiać kwietną łąkę po drugiej stronie.
To miało być miłe wspomnienie.
Szkoda, że nie podpisałyśmy papierów bez problemów.
Żałuję, że poznałyśmy kierowniczkę.
Może w równoległym wszechświecie
Bambi i Matka mogą spokojnie podziwiać kwiaty.
Ale nie jesteśmy nimi.
W każdej możliwej rzeczywistości
jesteśmy Bambi i Matką, które nawaliły.
Oczywiście, że mogę podać jej prawdziwe nazwisko.
Nieważne, jak się tego wstydzę,
jestem z nią spokrewniona.
Podałam wam jej nazwisko,
gdy wpadłam na nią w hotelu.
Tak, to prawda.
Może nam pani podać więcej informacji?
Proszę pytać.
Opowiem wam o tej wstrętnej kobiecie
i o morderstwach, które popełniła.
Cześć, Mamo.
Piękna dziś pogoda.
Dobry.
Mam napełnić wannę?
Potem pójdziemy razem na śniadanie.
Zostanę w pokoju.
Mamo, już dawno się nie kąpałaś.
Nie wychodzisz.
To Dni Ciężkiego Serca?
Nie, to Poczucie Sięgania Dna.
Jest o wiele gorsze.
Jeśli wezmę prysznic, uczeszę się i umyję zęby,
to mi pomoże.
Może nawet poczuję się lepiej.
- To dobrze. - Nie. Powinnam czuć się okropnie.
Powinnam czuć się pokonana.
Wszystko zepsułam.
Bo byłaś nieostrożna.
Tak.
Bo zbyt szybko sprzedałaś swój spadek.
Tak. Przeze mnie jesteśmy bez grosza.
Spójrz.
To wszystko, co mamy.
Z dnia na dzień jest mniej.
Naprawdę nie mamy więcej pieniędzy.
Gdy tu przypłynęłyśmy, sprzedałyśmy pierścionek.
Zdejmij pierścionek, kochanie.
Proszę pani?
Co to ma być?
Tylko tyle?
Czego pani chce?
To dobra cena.
Chodźmy, skarbie.
Nie ma już ziemi ani pieniędzy w banku.
Nigdy nie pracowałam.
Co zrobimy?
Jak będziemy tu żyć?
Twoje Sięganie Dna bardzo mnie przeraża, Matko.
Wiesz, co myślę?
Słucham.
Jeśli zejdę na samo dno,
jeśli trafię na głęboką wodę,
jak desperacko chciwy nurek...
Tak?
Znajdę sposób, by odbić się od dna.
Jeśli uda mi się szybko wypłynąć i od tego nie zachorować.
To brzmi skomplikowanie.
Zostaw mnie w spokoju.
Nie. Nie proś mnie o to.
To twoja wina, Królowo Lodu.
Nie przeżyjesz bez pracy. Będziesz biedna.
Tak się zastanawiam...
Czy moja matka naprawdę umarła?
Czy tylko tak myślałam, żeby przeżyć?
Jej ludzie pewnie mnie śledzą,
a ona się pojawi, gdy pomyślę, że się od niej uwolniłam.
Tylko po to, by mnie znowu zastraszyć.
Ale nie.
Wtedy sobie myślę,
że gdyby żyła, nie miałybyśmy pieniędzy ze spadku.
Nie mogłybyśmy wydać ani grosza.
I nie sprzedałybyśmy jej rzeczy.
Zdrzemniemy się?
Jasne.
Zdrzemnijmy się.
Nie weźmie tego dziecka na ręce. Ono zniknie zaraz po porodzie.
Jeśli się sprzeciwi, też może zniknąć.
Ją też zniszczę.
Nie możemy posunąć się tak daleko.
Co masz na myśli?
Zhańbiła nas.
Spójrz na nas.
Masz rację co do dziecka.
To nie nasza krew.
Ale to nasza córka.
Nie mogę jej stracić.
Na pogrzebie wszyscy zadawali sobie to samo pytanie.
Jak mogły się popsuć hamulce w aucie, które było regularnie serwisowane?
Wszyscy znali odpowiedź.
To była ta podła kobieta.
Ktoś widział, jak zakradła się do garażu,
ale nie mógł przewidzieć, że chce zamordować rodziców.
Ty żyjesz.
Oczywiście. Ukrywałam się.
Upozorowałam swoją śmierć.
Żeby cię ukarać.
Nigdy mi nie wybaczysz, Mamo?
Nigdy mnie nie pokochasz?
Nie pokochasz mnie tak jak wrona swoje pisklę?
Zostaniesz ukarana.
Niedługo.
Ty byłaś moją karą.
Byłaś moją karą.
Ty nią byłaś.
Mamo?
W porządku?
Coś się stało? Możesz mi powiedzieć.
Wyjdziemy na zewnątrz?
Zaczerpnijmy powietrza.
Fajnie, prawda?
Przestraszyłaś mnie.
Mówiłaś sama do siebie.
Myślałam, że widziałam matkę.
W naszym hotelu.
Ale tylko mi się wydawało.
Poczucie Sięgania Dna jest gorsze od Dni Ciężkiego Serca.
Mówiłam ci, skarbie.
To nas wykończy, jeśli same tego nie zakończymy.
Na to wygląda.
Musisz coś zrobić.
Jakoś nas z tego wyplątać.
Bambi, to miejsce...
To się źle skończy.
Bambi, to miejsce!
Moja mama miała taki kawałek ziemi.
- Zatrzymała go. Zapomniałam o nim. - Naprawdę?
Przypomniałam sobie, gdy zobaczyłam to miejsce.
Gdzie to jest?
W popularnym turystycznie miejscu.
To ogromna działka.
Jest dużo warta?
Tyle, że przez kilka lat nie będziemy mieć problemów finansowych.
Widzisz, Mamo? Znowu nas uratowałaś.
Znalazłaś wyjście.
Sprzedamy tę ziemię, Bambi.
Wrócimy do Turcji.
Ale policja nas szuka.
Jesteśmy tu od dwóch miesięcy. Na pewno odpuścili.
Wątpię.
Co ci podpowiada intuicja? Intuicja zawsze wie, co jest słuszne.
Że to ryzykowne. Wcale nie chce jechać.
Ale czy mamy jakiś wybór?
Wróciłyśmy do pokoju.
Dzwoniła do każdego agenta nieruchomości w regionie.
Jest blisko urwiska.
Tak, pamiętam to miejsce.
To piękny kawałek ziemi.
Chcemy go jak najszybciej sprzedać.
Znajdziemy jakichś kupców?
Jak szybko?
Jak najszybciej.
Na pewno znajdziemy.
Może nie od razu, ale...
Zadzwonię, gdy znajdę kupca.
Proszę dać mi swój numer telefonu.
Matka do późna rozmawiała przez telefon.
Wszyscy ją zbywali, gdy mówiła, że to pilne.
Halo?
Dzień dobry. Łączę z zamówionym numerem.
Proszę czekać.
Halo?
Dzwonię w sprawie działki nad urwiskiem.
Gdzie się pani podziewa?
Nie dała mi pani swojego numeru. Mam kupca.
Naprawdę?
Tak. Dał mi nawet pełnomocnictwo.
Resztą zajmiemy się sami, żeby nie zawracać pani głowy.
Chcą tam zbudować willę.
Dobrze. Przyjadę podpisać umowę.
Dobrze. Bardzo się cieszę. Czekamy na panią.
Słyszałaś go, Bambi. Wracamy do Turcji.
Jej matka była ucieleśnieniem „damy”.
Według niej wszystko, co się dzieje, powinno zawsze zostać w rodzinie.
- Witam. - Dziękuję.
Tędy.
Jej ojciec był dystyngowanym mężczyzną.
Dobrze zbudowanym.
Przystojnym.
Ale, oczywiście,
nie było tego po nim widać
podczas pogrzebu.
Chwila. Nie zginął w wypadku?
Nie.
Zginęła jej mama i kierowca.
- Proszę. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Gratuluję.
Kupuje pan niesamowitą działkę.
Wszystko jest gotowe.
Rozmawiałem ze sprzedającą.
Też przyjedzie.
Bardzo dobrze.
Napisy: Agnieszka Otawska