Zacznę nagrywać, jeśli jest pan gotów.
POLICJA
Nagrywamy. Proszę mówić.
To nasz standardowy pistolet maszynowy.
Zwykle używamy nabojów Parabellum kalibru 9 mm.
Magazynek mieści 30 naboi.
Prędkość początkowa pocisku wynosi 400 m/s.
Kula wystrzelona z 50 metrów
może przebić dziesięciocentymetrową deskę.
Krótko mówiąc,
nikt nie przeżyje strzału z takiej broni.
Nie ma takiej opcji.
Wyobraźcie sobie,
co może zrobić dorosłej kobiecie czy małej dziewczynce.
PRZED KIM UCIEKAMY, MAMO?
Każdy ma Modlitewnik, Bambi.
Każdy.
Naszym jest Bambi.
Zgadza się.
Czyż nie znajdujemy tam tego, czego szukamy?
Jest pełna znaków, Mamo.
Wskazuje nam drogę.
Może nawet pokazać nam naszą przyszłość.
Pewnie.
Jeśli zechcemy, znajdziemy tam wszystko.
Oczywiście.
Wiele osób uważa, że książka kończy się śmiercią matki Bambiego,
ale ona umiera w połowie.
Może chcą, by tak się skończyła.
Ale tak nie jest. Matka umiera w połowie historii.
Bambi zostaje sam, dorasta
i buduje sobie nowy świat w lesie.
Dojrzewa.
Zakochuje się.
Odnajduje szczęście.
Dojrzewa.
Zakochuje się.
Odnajduje szczęście.
Spadająca gwiazda! Widziałaś?
Nie, kochanie.
Nie widziałam.
Chodź do mnie.
Chodź, kochanie.
Straszny tu tłok.
Mnóstwo ludzi.
Nad morzem aż wchodzą sobie na głowy.
Na ulicach tak samo.
Wszędzie stoją stragany z biżuterią i dywanami.
Mama nalega, żebyśmy odwiedzały pewien sklep.
Są piękne, Mamo.
Podobają mi się.
To prawdziwe dywany z Hereke.
Tkane z jedwabiu.
Te też?
Tak, ten też jest jedwabny.
Wspaniały.
Chodź, kochanie. Idziemy.
- Miłego dnia. - Nawzajem
Ładna. Podoba ci się?
Tak.
Wypróbuj też tę.
Jaki ładny kolor.
- Mamo. - Tak?
Czemu je przymierzam? Nie mamy pieniędzy.
By je później kupić.
Zatrzymałyśmy się w hostelu pełnym młodych turystów.
Oszczędzamy. Ukrywamy się.
Jemy w ulicznych barach.
Mama zapisuje wszystko w notatniku.
Tobie nie przyniosłam...
Na pewno nie chcesz?
Podzielimy się.
Smacznego, kochanie.
Może przefarbujemy ci włosy.
Uwielbiałaś mój kolor włosów.
Już ci się nie podoba?
Twoja uroda przyciąga uwagę.
Od razu się wyróżniasz, nawet w wielkim tłumie.
Dlatego nie zaplatasz mi warkoczy.
Nie robisz koków ani kucyków...
Zawsze mnie ładnie czesałaś.
Muszę zapewnić ci dobre życie.
Najpierw muszę dać ci pieniądze,
a potem tyle swobody, ile potrzebujesz.
To słowa z połowy książki.
Są niepokojące.
Czemu teraz o tym mówisz?
Jak chcesz dać mi swobodę?
Jesteś najlepszym, co stworzyłam.
Jedyną dobrą rzeczą.
Żyłam dla ciebie.
Cieszę się, że tak było.
Dobra. Zadzwonię.
Odbieram wam sprawę matki i córki.
Uważają, że zmarnowaliście czas i sprawy wymknęły się spod kontroli.
Kto ją dostanie?
Pamiętasz tego nadętego typa z nalotu w hotelu?
- On. - Szefie.
Zabije je, jeśli je znajdzie.
Rozumiem. Czyli tego chcą, tak?
Nie rozumiem, po co ludziom biżuteria.
Królowa Lodu też ją miała.
Dlaczego jeżdżą drogimi autami?
Czemu chcą być w zatłoczonych miejscach?
Tacy są.
Fałszywe Dusze i Straszliwe Hordy.
Teraz potrzebujemy tłumu.
Byśmy mogły stać się niewidzialne.
Chodźmy.
Dokąd się śpieszymy?
Tam.
Jest piękna. Kupię ją.
Dobrze się czujesz?
To nie w twoim stylu.
Ani kolor, ani wzór.
Na naszej liście zostały trzy sklepy.
Niech zgadnę.
Spróbuj.
Mały jubiler,
duży jubiler
i sklep z dywanami.
Dobra robota.
Odpuściłam sobie jubilerów.
Może z tego wyniknąć więcej kłopotów.
To który?
Ten.
Kiedy to zrobimy?
Jutro?
Jutro będzie długi dzień,
a najlepsze dni to te krótkie.
Chciałem, żebyście to zobaczyli.
Żebyście wiedzieli, z kim macie do czynienia.
Poznali ją.
Komendant był zdeterminowany. Był też niezrównoważony.
Miał obsesję na punkcie matki.
Ta sprawa...
pozostawiła we mnie pustkę.
Wielu uznałoby, że przesadzam.
Sam nie wiem.
Rozpieprzyło mnie to.
Możemy zrobić sobie przerwę.
HOSTEL ALTUN
Nie musisz wiedzieć wszystkiego.
Nie chciałam, żebyś wiedziała o złych rzeczach.
Wolałam o nich nie mówić.
Wiem, Mamo.
Zawsze o mnie dbałaś.
Dzięki naszym przyciskom.
„Wciśnij przycisk Skasuj”.
„Bambi, zapomnij o tym”.
Właśnie tak.
Posłuchaj.
„Bambi, nie zadawaj trudnych pytań”.
„Proszę. Nie dręcz mnie”.
Znam całą książkę na pamięć. Jestem jej częścią.
Pamiętasz zamieć śnieżną w Nowym Jorku?
Tak.
Chciałabym...
Żebyś była tą małą dziewczynką z czerwonymi policzkami.
Też bym tego chciała.
Czas się przygotować.
Tak?
Chce mi się pić.
Przyniesiesz mi wodę z dołu?
Jasne. Przygotuję się i zejdę.
- Kto to? - Z 207. Przyjechały, gdy cię nie było.
Tu jest lista gości.
Dzięki.
- Te są gotowe? - Tak.
Już jestem.
Jesteś gotowa.
Nie wychodź, póki nie wrócę.
Jak to?
Nie idziemy razem?
Nie. Zostaniesz tu i nas spakujesz.
Ale my jesteśmy Księżycową Jednostką. Musimy się trzymać razem.
Nie, skarbie.
Nie możesz sobie ubrudzić rąk.
Jestem silniejsza od ciebie.
Tak, bo nie pozwoliłam, by złe wspomnienia splamiły ci duszę.
Nie chciałam, żebyś stała się mną.
- Ale, Mamo... - Bambi, wystarczy.
Jesteś szczęśliwym dzieckiem.
Jesteś moją córką. Moją córką.
Ale ja jestem córką mojej matki.
Mam okropną przeszłość.
Nie jesteśmy takie same.
Nie możesz łamać naszych zasad.
Nie pozwolę na to.
Zostaniesz w pokoju, dobrze?
Dobrze. Przepraszam.
Chodź do mnie.
- Chcesz coś dla nas zrobić? - Tak, Mamo.
Bambi to nasz Modlitewnik?
Tak.
- Znasz go na pamięć? - Oczywiście.
To się módl.
Módl się za nas obie.
Nie zostawiaj mnie w lesie, Matko.
Za kogo mnie masz? Uważasz mnie za głupią matkę Bambiego?
„Ostatnio Bambi spędzał dużo czasu sam”.
„Jego matka znikała
i nie wracała, choć głośno ją wołał”.
„Niebo już poszarzało”.
„W lesie zapadł straszliwy mrok”.
„Nagle z krzaków wyskoczyła jego matka”.
„Wrzeszczała w agonii”.
„Ktoś ją ścigał”.
„Bambi miał wrażenie, że to zabawa,
ale gdy się przyjrzał, zrozumiał, że nie”.
„Jego matka krzyczała ze strachu...”
Nie mogę dalej.
Nie dam rady.
Zaśnij, Bambi. Śpij już.
Zaśnij.
Tu jesteś, piękna gazelo.
Kim jesteś? Kim?
Kim jesteś?
Ty dziwolągu.
Podać pani krwistą kawusię?
Matko?
Twoja matka nie zostawiła cię w lesie.
Bo nie jesteś matką Bambiego, tylko moją.
Mamo?
Umyję ci ręce.
Mama, jak dziecko. Jesteś teraz moim dzieckiem.
W worku są pieniądze i biżuteria.
To wystarczy na lata.
Było aż tak źle, Mamo?
Pierwszy raz musiałam to zrobić dla pieniędzy.
Nie po to, by nas chronić, ale dla pieniędzy.
Cicho.
To było okropne, Bambi.
- Nie do zniesienia. - Zapomnij o tym, Mamusiu.
Zacznij od Królowej Lodu i zapomnij o wszystkim.
Zaczniemy od nowa.
Czysta karta.
Nie, kochanie. Ty zapomnisz, a ja zapamiętam.
To moja kara, Bambi.
Musimy iść.
Mamo?
Co się stało?
Jesteś ranna. Jak to się stało?
Skaleczyłam się szkłem.
Czemu nie powiedziałaś?
Połóż się wygodnie.
Ostrożnie.
Przyciśnij mocno.
Mam pieniądze, których potrzebowałaś.
Czas dać ci swobodę, Bambi.
Jeśli chcesz mi dać swoją, to jej nie chcę.
Zobacz, ile tego jest. Wystarczy dla nas obu.
Musimy ruszać w drogę.
Ale nie możemy.
Musimy opatrzyć ranę, zatrzymać krwawienie.
Złapią nas w szpitalu.
Wiem.
Ja się tym zajmę.
Zaraz wrócę.
Co to jest?
Co, do cholery?
APTEKA
Jak mogę pomóc?
Potrzebuję bandaży.
Gazę, spirytus, jodynę, dużo waty.
Ktoś jest ranny?
I leki przeciwbólowe. Tak, ktoś jest ranny.
Mogę wskazać drogę do szpitala.
Muszę opatrzyć ranę, ale dobrze byłoby wiedzieć.
Idź prosto przez półtora kilometra.
Zauważysz go.
Tyle wystarczy?
Wydam resztę.
Proszę ją zatrzymać.
Już jestem, Mamo.
Mam wszystko, czego nam trzeba.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
POSZUKIWANE ZA ZABÓJSTWA W HOTELACH
Nie boli, prawda?
Nie. Nic mi nie jest.
Weź leki przeciwbólowe. Pomogą.
Bambi, co się stało?
Co się dzieje?
Chłopak w recepcji zachowuje się dziwnie.
Dostaliśmy zgłoszenie.
Inaczej byśmy o nich nie wiedzieli.
Był napad, ale nie wiedzieliśmy, że to matka.
Zgłosił to chłopak z recepcji.
Nabrał podejrzeń.
Sprawdził je w internecie
i zgłosił.
Wychodzimy.
Na pewno dasz radę?
O ile będziesz mi pomagać.
Na ulicy jest czystko.
Tak.
Byłam bardzo ostrożna.
Tak jak mi kazałaś.
Dobra robota.
To jeszcze nie jest połowa książki.
Nie, Bambi.
Za każdym razem udaje ci się nas ocalić.
Słuchajcie.
Nie strzelać bez rozkazu.
W porządku?
Tak.
Chodź.
idziemy.
W pobliżu jest postój taksówek.
Zaraz potem zorganizujemy łódź.
Bambi.
Zauważyłaś?
Tak, Mamo. Przyszli po nas.
Są za blisko.
Idź szybciej.
Szybciej.
Wtopimy się pomiędzy Fałszywe Dusze i Straszliwe Hordy.
Chodź.
Jestem spokojna.
Bo jesteśmy już za połową książki.
Trudna część już za nami.
Nie poddamy się, prawda?
Nigdy.
Wydostaniemy się z tej ulicy.
Bywało gorzej.
Wiesz, co musisz zrobić?
Tak.
Hej, Bambi.
Nie umrzemy, nawet jeśli chcemy.
- Uciekaj, Bambi. - Uciekaj, mamo.
Biegnij. Uciekaj, Bambi!
Stać! Policja!
„Teraz”, powiedziała matka,
„Uciekaj stąd i nie zbliżaj się do mnie”.
„Bambi skoczył resztką sił”.
„Przedzierał się przez śnieg”.
„Zobaczył, że postrzelili jego matkę”.
„Nie był pewny, czy to na pewno ona”.
„Strzał tak go przestraszył,
że nic nie widział”.
„Ogarnął go wielki strach”.
„Bambi biegł przez las bez wytchnienia”.
Nawet się nie zawahał. Zastrzelił ją.
Ale wie pani co?
Specjalnie została, żeby dziewczyna mogła uciec.
Krzyknęła: „Uciekaj”.
A reszty nie dosłyszałem.
Coś w stylu „bejbi”.
Tak na nas patrzyła,
jakby mówiła: „Pieprzcie się”.
A dziewczyna
nawet się nie obejrzała.
Z workiem na śmieci w ręku
i plecakiem na plecach
zniknęła w ciemności.
Sprawdziliśmy wszędzie.
Hotele, hostele, lotniska, dworce autobusowe...
Szukaliśmy dokładnie.
Ale...
nikt jej więcej nie widział.
Napisy: Agnieszka Otawska